Από το σκηνοθέτη του Adam’s Family(!) έρχεται κάθε Σάββατο στις 6 περίπου (ή λίγο νωρίτερα) στους τηλεοπτικούς μας δέκτες μια πάρα πολύ ευχάριστη έκπληξη δια χειρός star channel. Ένα παραμύθι για μεγάλους, μία ιστορία που μας θυμίζει την τρυφερότητα του ονείρου που γνωρίσαμε στην Matilda και αργότερα στο Lemony Snicket, που μας ταξιδεύει στην αθωότητα του εργοστάσιου σοκολάτας του Willy Wanka και των ατελείωτων προξενιών της γλυκιάς Penelope.
Η σειρά εχει να κάνει με τις περιπέτειες του Ned (Λι Πέις), ο οποίος σε μικρή ακόμα ηλικία ανακάλυψε οτι διαθέτει ένα ξεχωριστό χάρισμα: να ανασταίνει τους νεκρούς μόνο με ένα άγγιγμα. Η δύναμή του αυτή όμως έχει και κάποιες σημαντικούς περιορισμούς τους οποιους ανακάλυψε με τον πιο σκληρό τρόπο. Αν κάποιος ξαναζωντανέψει για πάνω απο 60 δευτερόλεπτα, κάποιος παρευρισκόμενος τον αντικαθιστά στον κάτω κόσμο, και επίσης ένα δεύτερο άγγιγμα του Ned ξανασκοτώνει τον αναστημένο και αυτή τη φορά για πάντα. Αποξενωμένος απο τους πάντες λόγω του χαρίσματός του, ο Ned, ενήλικας πια, χρησιμοποιεί τη δύναμη του για να λύνει μυστήρια και φόνους. Μέχρι που ένα απο τα θυματα αποδυκνύεται οτι είναι ο παιδικός του έρωτας.
Η έκπληξη δεν εντοπίζεται στην πρωτοτυπία του σεναρίου, ούτε στο υποκριτικό ταλέντο των πρωταγωνιστών. Βρίσκεται πέρα από την γυαλισμένη παραγωγή, και την καλοκουρδισμένη ροή της ιστορίας. Σε μια εποχή που (ευτυχώς) είναι πολλές οι αξιόλογες τηλεοπτικές παραγωγές, τουλάχιστον σε σύγκριση με λίγα χρόνια πριν, (μετά το lost, το heroes, το grey’s anatomy, το dexter και το the big bang theory έχει μετατοπιστεί ο πύχης και η τηλεόραση έχει ξανακερδίσει πολύ χαμένο έδαφος ανακτώντας κάποιο από το κοινό της αλλά και πλησιάζωντας νέο κοινό). Αυτό που αξίζει την προσοχή μας είναι η σκηνοθεσία. Με ακρίβεια χειρούργου και καλλιτεχνική μαεστρία ο σκηνοθέτης επιτυγχάνει ακριβώς το σκοπό του.
Ένας έρωτας αιώνιος και ανεκπλήρωτος, ένα ζευγάρι μοιραίο και καταδικασμένο, μία ιστορία Ρωμαίου και Ιουλιέτας. Το χαμόγελο δεν φεύγει στιγμή από το πρόσωπο του τηλεθεατή, αλλά όπως λέει και ο πρωταγωνιστής στο δεύτερο επισόδειο της σειράς (why does it always have to be a mixture?) μαζί του ακουμπάει και η θλίψη. Και η νοσταλγία στο πίσω μέρος του μυαλού, αχ γιατί να μην είμαι ακόμη παιδί.
