Αναρωτιέμαι πως θα αντιδράσεις. Προσπαθώ να βολευτώ στη μαύρη πολυθρόνα μου, και το μήνυμα που σου έχω στείλει μαθαίνω ότι μόλις παραδώθηκε. Αναρωτιέμαι πως αντιδράς. Σε φαντάζομαι στην Αθήνα – που; - τόσα χιλιόμετρα μακρυά διαβάζεις το μήνυμα μου που δεν γράφει πως περνάω. Μόνο ότι χιονίζει.
Αν και φοβάμαι ότι θα διαβάσεις περισσότερα απ’ όσα σου γράφω. Αυτό δεν γίνεται πάντα; Ή και λιγότερα. Ανάλογα σε τι φάση είσαι και σε τι φάση είμαστε.
Στο cd παίζει cafe del mar και η διάθεση μου πλήρως εναρμονισμένη, ονειρική μελαγχολία, ήρεμη χαρά, ή κάτι τέτοιο. Και αναμονή, αγωνία, περιέργεια. Για το εδώ και τώρα. “Ακόμη χιονίζει. Εσύ; Kαλά;”
Aνοίγω το μπλοκάκι με το λογότυπο του πανεπιστημίου στο δεξί μερος της σελίδας και διαβάζω σκόρπια, χύμα…
2/2/01 Μαρίζα στο Rotterdam…. το μυαλό μου κολλημένο στην Αθήνα / στους φίλους μου / στους δικούς μου / το κινητό συνέχεια του χεριού μου / Μαρίζα στο Rotterdam?…
4/2/01 Αποφασίζω πως είμαι ταξιδιάρα ψυχή, προσαρμοστική, με καλή πυξίδα, ή τέλος πάντων ανώριμη και βιαστική να γνωρίσω ανθρώπους και μέρη. Πάντα έβλεπα τη ζωή σαν learning experience ούτως ή άλλως.
5/2/01 Η μοναξιά βάρεσε tilt. Έγραψα λίγες κουβέντες – που ήταν και οι τελευταίες μέχρι σήμερα 11/2/01- “I might as well accept the realities. I am all alone here. Μία αόρατη, άοσμη, περιττή παρουσία. I could just sit down and cry about it or I could not. The choice is mine.” Πρέπει να κάνω κουμάντα για το well being μου. Κυρίως το ψυχολογικό. Θέλω να κάνω τόσα πράγματα….
Θέλω να κάνω μια μικρή παρένθεση και να σου πω ότι δεν είμαι σταθερός άνθρωπος. Αλλάζω. Μου αρέσει να αλλάζω. Προσπαθώ και αλλάζω. Και μια αλλαγή μου είναι ότι έχω γίνει πιο ενεργητική προς το περιβάλλον μου, παρά παθητική.
7/2/01 Έκανα κίνηση / επανάσταση / πήρα το παιχνίδι στα χέρια μου. (Τι λέω η …άνα; Mόνο σε σένα μπορώ να μιλήσω τόσο ανοιχτά!) Όπως λέει και η Θοδώρα, έκανα “κινησιολογία”. Πήγα στο Locus Publicus σε Party των International Students. Συστήθηκα σε όλες τις φάτσες που μου έκαναν click και σε όλες τις φάτσες στις οποίες έκανα εγώ click. Ήταν πιο εύκολο απ’ ότι μπορούσα να φανταστώ. Γιατί όλοι είμαστε deep down ίδιοι. Όλοι ήρθαμε εδώ για να περάσουμε καλά, και η καλή παρέα βοηθάει.
11/2/01 Από τη μέρα εκείνη, ακολούθησε snowball effect. Κάθε μέρα έξω σε άλλο club, σε άλλο party, με όλο και περισσότερους γνωστούς και φίλους, ανταλλαγή τηλεφώνων, επισκέψεις σε δωμάτια, κεράσματα, προτάσεις για δείπνα, μαγειρέμματα, βόλτες, χαβαλές στο πανεπιστήμιο, πολύ αλκοόλ, πολύ γέλιο, ξενύχτια το ένα πίσω από το άλλο. Σήμερα μέρα επανασύνταξης. Πρέπει να πάρω ένα day off από καταχρήσεις γιατί το σώμα μου έχει ταλαιπωρηθεί και ζητάει ένα διάλειμμα. (μετά από clubbing Tετάρτη/Πέμπτη/Παρασκευή/Σάββατο). Η αλήθεια είναι ότι πιο πολύ από το σώμα μου έχει ταλαιπωρηθεί το πορτοφόλι μου και με βλέπω να γυρίζω Αθήνα πριν την ώρα μου! Η Πορτογαλλία με έχει βαφτίσει party animal και η Ισπανία (αχ ρε Mario!) στην οποία συστήθηκα “My name is I’m very tired” απάντησε “…and my name is you’ re not tired”.
Ξέρω ήδη πόσο πολύ θα στεναχωρηθώ όταν θα φύγω από εδώ. Είναι το τελευταίο μου extended party πριν την πραγματική ενηλικίωση (στα 26) όταν θα σταμματήσω να σπουδάζω και θα πιάσω δουλειά, θα φορέσω τη στολή της παραγωγικότητας, και της υποκρισίας. Είναι το τελευταίο μου extended party στο οποίο Ι am allowed to be who I want to be, who I really am. Kι ας βρέχει συνέχεια, κι ας κάνει κρύο, κι ας φυσάει, κι ας μην έχω τις ανέσεις ενός πραγματικού σπιτιού.
Κι αυτή η χώρα είναι τόσο super ρε γμτ! Κι η πόλη αυτή έχει παντού νερό, παντού κόσμο έξω στους δρόμους, όλες τις ώρες, αυτοκίνητα, ρυθμό, δεν κοιμάται το βράδυ. Οι καθηγητές κάνουν αστειάκια του στυλ “να πάρετε το reading material από το copy shop, όχι το coffee shop“.
Ο Ολλανδός είναι στα …δια του. Μιλάει μία γλώσσα που θεωρεί και ο ίδιος άσχημη, δεν είναι ξενοφοβικός και έχει ανακατέψει τα αγγλικά με τα γερμανικά και τα γαλλικά. Ντύνεται με κριτήριο την άνεση και όχι τη μόδα. Διοικείται από πλούσιες οικογένειες εδώ και πολλά χρόνια και ξέρει ότι δεν έχει ουσιαστική δημοκρατία αλλά δεν τον απασχολεί γιατί η οικονομιά του τα πάει μια χαρά. Δεν έχει εγχώρια βιομηχανία αλλά αφήνει τον ιάπωνα και τον γερμανό και τον αμερικανό να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα, ενώ ο ίδιος πλουτίζει από το εμπόριο.
Το χρήμα είναι η επικρατούσα θρησκεία. Ο ολλανδός έχει τις λιγότερες εκκλησίες από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Μάλιστα όταν είχε στην κατοχή του τη Νέα Υόρκη (τότε Νέο Άμστερνταμ) ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που κάποιοι άνθρωποι επικρατούν σε μια νέα περιοχή και ξεκινούν την οικοδόμηση χωρίς όμως να χτίσουν ούτε ένα ναό. Το 80% του πληθυσμού οδηγεί ποδήλατο και το 40% μόνο είναι ολλανδοί. Ο ολλανδός έιναι ουδέτερος. Όπως ήταν και στον α΄και β΄παγκόσμιο πόλεμο. Και παρόλο που ο γερμανός όχι απλά βομβάρδισε το Ρόττερνταμ, αλλά δεν άφησε κυριολεκτικά τίποτα όρθιο, ο ολλανδός δεν του κρατάει κακία. Έχτισε την πόλη από την αρχή και τώρα την μοστράρει ως post modern architecture.
Ο ολλανδός πουλάει στις 5 το πρωί ποδήλατα στη μαύρη αγορά για 25 γκίλντες (4.οοο δρχ) και παρανομεί γατί από τη μία το εμπόριο κυλάει στις φλέβες του και από την άλλη του στέρησαν τη γλύκα του παράνομου εμπορίου αφότου νομιμοποίησαν την κάναβη στα coffee shops αλλά και τα διάφορα άλλα στα λεγόμενα smart shops.
Θα σου έγραφα κι άλλα, αλλά βλέπω ότι άρχισες να χασμουριέσαι. So, αυτά για την ώρα. Σ’ αγαπώ!
Γράψε μου!
