Amy Butler_βάζει στη ζωή σου χρώμα!!

Μία από τις πιο ευχάριστες πρόσφατες έρευνες μου στο διαδίκτυο, ξεκίνησε από την πραγματική ανάγκη να τακτοποιήσω σε ένα άλμπουμ τις φωτογραφίες του γάμου μου.

Ο καιρός πέρασε από τότε, η ζωή συνεχίστηκε, και τα λοιπά αλλά μέχρι να τις πάρω στα χέρια μου τυπωμένες χρειάστηκε να πάω διακοπές, να γυρίσω από τις διακοπές, να έρθω στα ίσα μου, να διαλέξω ποιες προτιμώ, να εκτυπωθούν, να τις παραλάβω. Ουφ, πάει και αυτό, και ξαφνικά διαπιστώνω ότι δεν μου αρέσουν τα άλμπουμ στα καταστήματα, ότι παρόλο που δεν μου αρέσουν δεν έχω ούτε την όρεξη ούτε τον χρόνο να το πολύ-ψάξω στην αθηναϊκή αγορά… και να μη σου τα πολυλογώ, καταλήγω στο αγαπημένο etsy.com.

Καθώς ένας καινούριος κόσμος ανοίγεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου, από υπέροχα σχέδια, χρώματα, μοτίβα, ανακαλύπτω μια τύπισσα η οποία υπογράφει τα designs, ονόματι Amy Butler. H κα Βutler όχι μόνο έχει ταλέντο, αλλά έχει και εμπορικό μυαλό. Τα σχέδια της γίνονται υφάσματα, χαλιά, είδη γραφικής ύλης, τσάντες, και ότι άλλο βάζει ο νους σου, ενώ φυσικά πωλούνται χονδρική στους etsy-δες και λιανική στους υπόλοιπους από εμάς με τα άχρηστα χεράκια.

Εδω βλέπεις τα άλμπουμ φωτογραφιών που φτιάχνει η Creatively Kept, ντύνωντας τα με τα υπέροχα υφάσματα της Amy.

Απόλαυσε όλη την εξαιρετική δουλειά της ΕΔΩ:  http://creativelykept.blogspot.com/

Επειδή όμως δεν μπορώ να σε αφήσω έτσι, θα σου δείξω και ολίγα από τα απίστευτα χαλιά της, τσαντικά, χαρτικά κτλ κτλ, γιατί δεν μπορώ, έχω φάει τρελό κόλλημα!!!

Ξεκινάω μαλακά, μαλακά, με τα υπέροχα τετραδιάκια! Θέλω να πάω σχολείο ΤΩΡΑ!!

Συνεχίζω με girly διάθεση, με λίγο πιο αγαπημένες εμμονές, κοινώς γυναικείες τσάντες.

 

Πάμε προς το σπίτι, και εκεί, το όριο είναι η φαντασία!

Διακοσμητικά, κουρτίνες, λευκά είδη, ταπετσαρίες, χαλιά, όλα γίνονται, όμορφα, κοριτσίστικα, miss-petticot-ίστικα, αισιόδοξα και χαρούμενα!

 

100% organic!

 

για κάποιο λόγο η νέα κολεξιόν υφασμάτων φέρει την ονομασία, love, γιατί άραγε,…;

ΦΑΕ ΤΟ ΚΟΛΛΗΜΑ ΣΟΥ, ΕΔΩ: http://www.amybutlerdesign.com/mainmenu.php

it’s in the makin’ (ένα φόρεμα και μια χούφτα κορίτσια)

ένα φόρεμα για το δημαρχείο, και ένα... λίγο μακρύτερο για το πάρτυ!

 

you’re invited!

            

 

έχε το νου σου, έχω βγει στους δρόμους και μοιράζω …προσκλήσεις!!!

εσύ τι είδους νύφη είσαι (μέρος 2ον-bridal make up)

Μετά την αγαπημένη εξ Αμερικής Vera Wang και τις συμβουλές της σχετικά με το τι νυφικό ταιριάζει σε κάθε νύφη, http://marizz.wordpress.com/wp-admin/post.php?action=edit&post=1117, 

http://www.verawangonweddings.cοm

σειρά έχει η άλλη αγαπημένη εξ Ευρώπης αυτή τη φορά, Estee Lauder, και το επιτελείο των make up artists της, με τις συμβουλές περί μακιγιάζ.

http://www.esteelauder.co.uk/looks_tips/bridal_makeup.tmpl

Οι προτάσεις είναι τέσσερις, ανάλογα με το είδος της νύφης που λέω και εγώ, ή αλλιώς το στυλ της. Ξεκινάμε με το πιο χαλαρό, σχεδόν morning clean look, με έμφαση στο ρουζ για υγεία και σκέρτσο.

Προχωράμε με το επόμενο look πουδεν είναι άλλο από το προηγούμενο, μία σκάλα πιο πάνω, νύφη είμαι και το κέφι μου θα κάνω… και θα βαφτώ και λιγάκι παραπάνω.

Προχωρούμε στο τρίτο της παρέας, το αγαπώ το ροζ, το μοβ, και το λιλά, και μου έχουν πει ότι μου πάνε. Ή αλλιώς φοράω τα χρώματα που είναι στη μόδα, και μετά από χρόνια κοιτάω τις φωτογραφίες του γάμου μου και κλαίω.

Για το τέλος άφησα το μυστηριώδες, το απροσδιόριστο, smoky είναι, γήινο είναι, δεν ξέρω, αλλά κάτι μου κάνει!

θαυμάστε το αποτέλεσμα! για φίλημα!!!

παπούτσι απ’ τον τόπο σου

Oι επόμενοι μήνες αναμένονται μέσ’το γάμο και το βαφτήσι, και έχω βγει στους δρόμους σε αναζήτηση παπουτσιών. Καταρχήν ψάχνω κίτρινο ή λευκό για να ταιριάξω με 1-2 φορεματάκια που παίζουν σαν επιλογές…

Το πρώτο συμπαθητικό κίτρινο που συναντώ, μου ζητάει 310 ευρώ (ζούμαρε αν δεν πιστεύεις) κάνω πως δεν είδα και προσπερνώ.  Αυτό συνεχίζεται κάμποση ώρα.

Τελικά κατευθύνομαι προς το αυτοκίνητο θεωρώντας για άλλη μια φορά πως η ζωή είναι δύσκολη όταν έχεις γούστο που δεν συμβαδίζει με το πορτοφόλι σου (μεγάλη ιστορία, και παλιά, το αστείο είναι ότι υπάρχει και το αντίστροφο(!) το οποίο είναι ακόμη πιο τρομακτικό), αλλά δεν μασάω, θα ξαναπροσπαθήσω, έχω και το απόγευμα…. ποιός ξέρει μέχρι αύριο το πρωί μπορεί να καταφέρω να βρω κάτι… Μέχρι που ακριβώς μπροστά από το αυτοκίνητο βλέπω (σαν σε όνειρο!) τη βιτρίνα της Fornarina και τη μαγική σήμανση “ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ 50%”.

Τους είπα ότι θα το διαδώσω και το κάνω αμέσως μετά, γιατί θεωρώ αξίζει!

Το πρόβλημα των παπουτσιών λύθηκε, και βρέθηκα (Ω, του θαύματος) στο ταμείο και με μια τσάντα… γιατί όσο νά’ναι είμαι λίγο επιρεπής… μεταξύ μας το κομοδίνο μου αυτά τα βράδια έχει το “Confessions of a shopaholic”, οπότε δεν θα επεκταθώ περισσότερο.

Μέχρι τις 13/6 προλαβαίνεις να το σηκώσεις όλο το κατάστημα!!!

where there’s a will… / σαν θέλει η νύφη…

Η ώρα είναι 9 περίπου και τώρα επιτέλους κάθομαι κάτω από το πρωί να πάρω μια ανάσα. Pause. Μια μέρα που τα είχε όλα, από προξενεία, δημαρχεία, ληξιαρχεία, και άλλα εις –εία, μέχρι την πρώτη μου πρόβα νυφικού (!), την (πρώτη μου!) αναγγελία του γάμου μου στην εφημερίδα, το άνοιγμα της λίστας γάμου (είμαστε ανοιχτά και σας περιμένουμε!), την αναζήτηση άλλης μίας κουρτίνας (μετά το Ικέειν έρχεται το «πάμε να δούμε τι έχουν και τα κανονικά καταστήματα»), ενός μίνι χαλιού και ενός μίνι πουφ, πουφ είπα, ουφ, να φάω και κάτι κοντεύω να πέσω κάτω, είμαι με ένα τοστ όλη μέρα, (καλά μην το κάνεις και θέμα, όλες τις άλλες μέρες που τρώς για δύο δεν είπες λέξη, τώρα σε πείραξε!) …

Έχει προηγηθεί (by the way) σαββατοκύριακο με θέατρο, και αυτό από μόνο του σημαίνει πολύ καλή ενέργεια, ανταλλαγή ενέργειας με δημιουργικούς και εύστροφους κάτοικους αυτού του παλαβού πλανήτη, με όρεξη για αναζήτηση, δώσιμο, κούραση, έκφραση, ομαδικότητα, και πολύ πολύ ταλέντο! Super! Ευτυχώς που έχω την κολλητή που εμπλέκεται άμεσα σε όλο αυτό, και εγώ η τόσο (μα τόοοοοσο) στον κόσμο μου πια, ανοίγω τα μάτια και τα αυτιά διάπλατα και τρέχω ξωπίσω της…!

Σημαίνει επίσης ενοχές, γιατί δεν εκτιμώ αρκετά τις στιγμές που φεύγουν και πάνε, τις μικρές και τις μεγαλύτερες πινελιές του πίνακα που λέγεται ζωή, προβληματισμό για όλα αυτά τα γιατί, και τα τι και τα πως, θυμήθηκα και το υπέροχο wristcutters: a love story, τι ταινία και αυτή, θαυμασμό για αυτούς τους νέους ανθρώπους που έχουν την όρεξη, το κέφι, την εφευρετικότητα μέσα στην ανία της κρίσης και την περιρρέουσα κατατονική ατμόσφαιρα να ανεβάζουν τέτοιες παραστάσεις, να διοργανώνουν τέτοια φεστιβάλ, να ιδρώνουν για να προβληματιστώ εγώ και άλλοι 40-50 άνθρωποι σε μια σκοτεινή αίθουσα.

Αλήθεια πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις το top 10 της ζωής σου σε στιγμές και να τις απαριθμίσεις λίγο πριν το τέλος.; Nα κάνεις απολογισμό, ταμείο, να δώσεις  ένα πλήρες και μεστό life report λίγο πριν το τέλος;

Έχει προηγηθεί σαββατοκύριακο με bbq στην εξοχή, με καλή παρέα, με υπέροχο πανέμορφο ουρανό, με ωραία χρώματα, έχει ανοίξει το βλέμμα.

Έχει προηγηθεί σαββατοκύριακο με γιορτή στο πατρικό εξωχικό (εμείς τώρα καταφέραμε να γιορτάσουμε τον Γιώργο μας!) με σόι του πατέρα, αγαπημένο, με φαγάκι μαμαδίσιο, με θάλασσα γαλάζια και ανοιχτή, μπέμπη ανιψιό αγαπημένο χαμογελαστό και από αγκαλιά σε αγκαλιά.

Οι μπαταρίες είναι στο full.

Τι έλεγα; A, ναι! …Where there’s a will,… ένα θα σου πω, αν τύχει να περάσεις από την αγγλική πρεσβεία στην Αθήνα, μην χρησιμοποιήσεις το όνομα μου. Μη σου πω, είμαι αποκλεισμένη από την είσοδο στη χώρα! Αναδεικνύωντας την ελληνική κουλτούρα, και το ταμπεραμέντο τύπου “άντρα θέλω τώρα τον θέλω” μείωσα τον χρόνο αναμονής εγγράφου από 20 εργάσιμες σε 1, και το κόστος κατά 157 ευρώ ακριβώς. Μη με ρωτήσεις τι και πως, είναι μεγάλη και βαρετή ιστορία, (αποσπασματικά “frankly she is being quite rude, she doesn’t seem to understand the rules and regulations… “)  η ουσία είναι ότι δεν θες να μπλέξεις με δύο γραφειοκρατίες ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, η μία σου φτάνει και σου περισσεύει αλλά στην περίπτωση μου, θες δε θες, μπλέκει και με μια δεύτερη… την αγγλική. Από την οποία και ξεμπλέκεις με υπομονή και θετική ενέργεια σαββατοκύριακου, και πείσμα ότι θα γίνει το δικό σου, ή …το δικό σου.

something borrowed, something blue…

 

Αυτό το post το αναβάλω καιρό τώρα. (καλά τώρα θα μου πεις, ούτε το πρώτο είναι ούτε το τελευταίο. Πιο πολλά έχω στα πρόχειρα παρά στα δημοσιευμένα έτσι όπως πάω) Είναι που αντιμάχεται μέσα μου η ανάγκη να μοιραστώ με την ανάγκη να κρατήσω για μένα. Η πάλη συνεχίζεται και άλλοτε νικήτρια αναδεικνύεται η μοιρασιά και η εξωστρέφεια και άλλοτε πάλι η εσωστρέφεια και η μυστικοπάθεια.

Η άνοιξη φαίνεται να μπήκε για τα καλά στην μικρή και όμορφη αυτή χώρα, και η καθημερινή βόλτα με τη Μπιζού περιλαμβάνει μυρωδιές από χαμομύλι και νυχτολούλουδο, μέχρι γιασεμί και αγιόκλιμα (ανάλογα το μονοπάτι, και την ώρα). 

Ενώ το μυαλό μου στροφάρει κατά 50% σε ένα θέμα που λέγεται Ο γάμος μου, καλοκαίρι 2009, θαυμάζω καθημερινά τον κήπο του Δεσπινάριου, ενώ περνάω και σύντομες βόλτες από ανθοπωλεία και ρωτώ για να μαθαίνω εποχικότητες, και παίρνω ιδέες.

Σύμπτωση μαγική, ευωδιαστά δέντρα στο δρόμο για το αυτοκίνητο μετά από πρόβα νυφικού, η μητέρα μου αυθόρμητα μαδάει λίγα άνθη στα χέρια της για να κρατήσει λίγο ακόμη το άρωμα τους στο μακρύ γυρισμό μας, μονολογώντας σχεδόν τραγουδώντας, “αυτό είναι το άρωμα του γάμου!”. Κρατάω αυτή τη στιγμή σφιχτά στη μνήμη.

Μας βαράει κατακέφαλα η άνοιξη, όχι αστεία! Από τη μία δεν ξέρω ακόμη αν θα δεις πουθενά λουλούδια εκείνη την ημέρα, από την άλλη, αν τυχόν πάρει το μάτι σου κάτι, ξέρω ότι θα είναι μπλέ.

Veronica

Morning glory

Blue Tulip

Hydrangea

Lupines

Plumbago

sorries για το λατινικόν του πράγματος, ακόμη έχω πολλά να μάθω, και πρωτίστως τις περισσότερες από τις ονομασίες!

oδοιπορικόν το γαμήλιον (μέρος τρίτον, και τελευταίο!)

φτάνουμε στο Λαγονήσσι!

όπως το είδα εγώ

 όπως πρέπει να το φανταστείς… με τα φώτα, τη νύχτα

 

αίσθηση getaway!

πίσω στη Βούλα, και τον ομορφότερο χώρο που έχω δεί, για το πάρτυ που έχω φανταστεί!

πίσω στο σπίτι, και στην κουζίνα μου…. σήμερα το πρωί,

λες να βρέξει;

οδοιπορικόν, το γαμήλιον (μέρος δεύτερον)

Στις 4/2/09 κάναμε ανάπαυλα γιατί και η μπιζού έχει ψυχή και έπρεπε να κάνει το εμβολιάκι της!

5/2/09 και ξανά προς τη δόξα τραβά, τραβά, τραβά,…  φτάνουμε στην Βάρκιζα.

Το σκηνικό λυτό και… απέρριτο, η υπεύθυνη του χώρου, βαριεστημένη έως και νυσταγμένη, αποφασίζω πολύ γρήγορα ότι είναι πολύ τσουχτερό για αυτά που προσφέρει τα οποία είναι όχι μουσική, όχι παρκαδόρους, όχι στολισμός, όχι τίποτα παρά μόνο έλα μόνος σου και φτιάχτω (το ξέρω δεν ΥΠΑΡΧΕΙ αυτή η λέξη αλλά το νόημα το πιάνεις) το οποίο δεν μπορείς να φανταστείς πόσο παρατημένο είναι τώρα μέσα στο χειμώνα, μη σου πω πρέπει να πάω μαστόρους να ξύσουμε τις σανίδες και να περιποιηθούμε τα ανεμοδαρμένα δάπεδα… Έ, όχι δα!

no worries όμως!

6/2/09, σήμερα το πρόγραμμα έχει απ’ όλα. Συνεχίζουμε στην παραλία, με κατεύθυνση τη Βούλα!

been there, done that. Nαι, βρεθήκαμε γνωστοί, και παλιοί γνώριμοι, ήπιαμε τα καφεδάκια μας, τα μιλήσαμε, τα συζητήσαμε, είσαστε πολύ συμπαθητικοί τύποι, μπορεί και να τα ξαναπούμε…

ΠΑΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΤΗΜΑΤΑΚΙ; TI ΛΕΣ;

ΟΧΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΔΕΝ ΕΤΡΕΧΕ ΕΚΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΑΣ! …βάλε κι εσύ λίγο τη φαντασία σου να δουλέψει!

ψηλός αρενωπός καραφλός κύριος μας επέδειξε με περισσό καμάρι το χώρο…. για άλλη μια φορά, άλλη φάση ο άνθρωπος του catering άλλη φάση του κτήματος (αλλά αυτή η ιστορία είναι από μόνη της ένα ποστ οπότε άσ’την προς το παρόν), ωραίος τύπος δε λέω, αλλά κάτι που είπε “όλοι γύρω στις 12 το διαλάνε”, κάτι που είπε, “έ, τι δεν θα βγάλεις γουρουνόπουλο, γάμος είναι” και κάτι που αναρωτιέμαι γιατί πάω σε κτήματα αφού θέλω παραλία….

συνεχίζουμε! …ούτε ένα χιλιόμετρο πιο πέρα! ξανά μανά! ο πιο χαριτωμένος, τρυφερός, γλυκός, ρομαντικός κήπος είναι εδώ! οι φώτος τον αδικούν!!!

κουράστηκες το ξέρω. Εγώ να δείς!!!

τελειώνει το μαρτύριο-πάμε πίσω στην παραλία και μετά τα μαζεύουμε γιατί μας περιμένει και το γλυκόσκυλο μας!

   

 

να το σκεφτώ λίγο ακόμη; ξέρω κι εγώ; τι νομίζεις; θα προλάβουμε το γάμο για φέτος το καλοκαίρι;

οδοιπορικόν, το γαμήλιον! (μέρος πρώτον)

Άν αναρωτιέσαι που χάθηκα, τι κάνω, όλα καλά, …προσπαθώ να οργανώσω ένα πάρτυ! Αυτό είναι όλο! Μην ανησυχείς θα τα πούμε σύντομα και από κοντά!

Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι…

2/2/09, ξεκινώ με την κλασσική συνταγή, το κτήμα

 

Η πρώτη εντύπωση εξαιρετική, ο πωλητής πωληταράς, μου μοιράζει σφινάκια στους νέους, δεν έχει περιορισμό στο ωράριο, αφήνει πάντα καβάντζα φαγητό για τους σουρωμένους, καλεί και ταξί για να εξασφαλίσει ότι κανείς δεν θα έχει …απρόβλεπτο τέλος στη βραδιά του. Το περιβάλλον υπέροχο, ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΟ, ΟΡΓΑΣΜΙΚΟ μη σου πω, η φύση σε έξαρση που λέω και εγώ…

Οι δεύτερες σκέψεις δεν άργησαν να έρθουν. Γιατί τέτοιες είναι, δεύτερες, αλλιώς θα τις έλεγαν τρίτες, τέταρτες (και ούτω καθεξής, ανάλογα με την καθυστέρηση τους). Πολύ καλό για να είναι αληθινό, πολύ πράσινο για να είναι ελληνικό, πολύ χόλυγουντ για να είναι… εγώ!

λίγο αργότερα την ίδια μέρα….

    

 πιο ελληνικό το τοπίο, έως και ελληνοπρεπές με τις ελιές του και τις όμορφες του τις μπουκαμβίλιες,  ο πωλητής όμως δεν ήτο πωληταράς, αλλά κτηματίας που θέλει να τα αρπάξει και… έ, δεν ξετρελάθηκα κιόλας, κάτι δεν μου πάει και με την πολύ ελληνοπρέπεια/ελληνοφρένεια….(που κατά τα άλλα δεν απέχει και πολύ από την αμερικανιά)

δεν το βάζουμε κάτω όμως!

 

3/2/09, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ παραλιακή… κάπου στην παραλία του Άγιου Κοσμά, σε κάτι λιγότερο σκηνοθετημένο και περισσότερο, περισσότερο party ίσως, κοινώς στα μέτρα μας.

Ευγενέστατη πιτσιρίκα, με όρεξη και αγάπη για τη δουλειά της, με συναντάει στην εξέδρα της φώτο. Η θάλασσα στα πόδια μας, το ποτό ελεύθερο, μπορώ να φέρω ό,τι θέλω, το dj μου, την κάβα μου, να φύγω όταν θέλω, να κρατήσω ένα δύο σερβιτόρους ή και κανέναν, free-style κατάσταση. Χαμογελάνε και τα αυτιά μου.

Λίγο αργότερα, και λίγο πιο πέρα στην παραλία της Γλυφάδας…, λίγο πιο κομψή συνταγή, με τις ίδιες ελευθερίες, μπαίνοντας μέσα ο χώρος μου θυμίζει παλιά στέκια στην παραλιακή, τότε που ήμασταν πιο φλώροι και πιο νέοι…

Έχεις κουράγιο για ένα ακόμη; Φυσικά!  Που θα με πάς ; Σκέφτομαι να δούμε και κάτι πιο… εναλλακτικό. ΟΚ! Μέσα!

Φτάνουμε κάπου στο κορωπί, όποιος ξέρει που βρίσκεται ο καίσαρης και το st lawrence έχει καταλάβει για τι πράγμα μιλάω. Μπα, ίσως αν έχουμε ένα επαγγελματικό function, some other time που λένε και οι φίλοι μας οι άγγλοι.