Κοίτα να δεις που από τις 1/12 θέλω να πάω να πληρώσω το νοίκι και τελικά κατάφερα να το πληρώσω σήμερα, πρώτη φορά σε όλα τα χρόνια ένοικης ζωής δεν είμαι τυπική… και από την ίδια πάλι μέρα θέλω να γράψω εδώ… και νά’ μαι επιτέλους, κυριολεκτικά η ζωή με έχει ξεπεράσει αυτή τη φορά.
Κοίτα τώρα κι εσύ μου θέλεις blog στα καλά καθούμενα, και μαθήματα και διαβάσματα, και γυμναστικές και χορούς, και βόλτες με τον ανηψιό και αυτό και κείνο και τ’ άλλο, και πάμε να δούμε τις προσφορές στα μαγαζιά, έχει ένα παζάρι χριστουγεννιάτικο στο δήμο, (καλά εγώ πότε θα στολίσω;) και θέλω να ασχοληθώ με τις γλάστρες μου, δε θα το πιστέψεις, έγιναν 6 οι γλάστες στο μπροστινό μπαλκόνι, και τα χαλιά, ν’ αλλάξουμε τα χαλιά, είναι πολλές οι ώρες, φυστικάκι πασατεμπάκος… (έλεγε ένας τοπικός έμπορος από την Πάρο, στο πλοίο της γραμμής κάποτε)
Ένα μήνα εδώ, και φυσικά είναι πολύ νωρίς για απολογισμό, όμως ένα δύο συμπεράσματα μπορείς εύκολα να τα βγάλεις. Τώρα πια ξέρω σε ποιόν απευθύνομαι, και εσύ ξέρεις. Ξέρω και για τι πράγμα μιλάω!
Έχουμε και λέμε. Η “καθαρά και ξάστερα” και η Free Press-Ona μου, καταπιάνονται η μία με πιο κυνικό και επιθετικό τρόπο και η άλλη με πιο ελεύθερο και ήπιο τρόπο με τα δικά μου, τα this and that που με απασχολούν. Σαχλαμάρες, υποσχέσεις, μεγάλες δηλώσεις, ευχές και κατάρες, γενικά κι αφηρημένα, πιο συγκεριμένα και προσωπικά, αλάτι, πιπέρι, κόλιανδρο. Σιγοβράζεις για 15 περίπου λεπτά.
…από την ανακύκλωση μέχρι την καλύτερη δίαιτα, από τις συναυλίες με το λάθος crowd μέχρι τις ειδήσεις του τρόμου από τα κανάλια, από τις εναλλακτικές συνταγές που παλεύω τελευταία στην κουζίνα μου μέχρι τον τελευταίο έρωτα με τον ανηψιό μου…
Μετά ξυπνά ο πολίτης μέσα μου. Όχι ο πολίτης Κέιν. Αυτός ο περίεργος Έλληνας, που έχει άποψη και γνώμη. Έρχεται που και που και ανακατεύει στο “Πήγα είδα έφυγα” κινηματογράφο, downloads, τηλεοράσεις, video, χορούς και θέατρα… με τα γνωστά μπαχαρικά τους μέχρι να δέσει η σάλτσα. Ενώ όταν το ζήτημα είναι πιο αιχμηρό και με θυμώνει περισσότερο (και μάλλον με απασχολεί περισσότερο) τότε το διαχειρίζεται η “Είναι ζήτημα πολιτισμού”.
2 κατηγορίες ιδιωτικές (idiot=βλάκς) και 2 δημόσιες. Jusqu’ ici tout va bient.
Η κατηγορία “αποσπασματικά” δεν θα μπορούσε να λείπει από το παρόν blog καθώς πρόκειται για πραγματικές ημερολογιακές εγγραφές της προ πληκτρολογίου ζωής μου χωρίς editing, ούτε κάν χτένισμα, διατηρώντας την ορμή, και την άγνοια, (ανάλογα την περίπτωση) και προτίστως την ειλικρίνεια των χαμένων νιάτων μου.
…κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα που πετάνε.
