“Life isn’t measured in minutes, but in moments”
Τώρα θα μου πεις, το ότι ο χρόνος είναι αδυσόπητος είναι γνωστό. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχες ανοιχτό μόνο ένα παράθυρο στα windows, και έκανες μόνο μία δουλειά χωρίς να διασπάσαι σε 2, 3 ή και περισσότερες; Πότε δεν έτρεχαν στο μυαλό 1000 σκέψεις και δεν έβαζες προτεραιότητες προκειμένου να τα καταφέρεις όλα μέσα σε 24 ώρες; Μη μου πεις ότι δεν έχεις ποτέ σκεφτεί πόσο βολικό θα ήταν να κλωνοποιήσεις τον εαυτό σου για να τα προλάβεις όλα; Εξάλλου, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει κάθε φορά που ενώ κάποιος άλλος φροντίζει για την καθαριότητα του σπιτιού μας, πλένει το αυτοκίνητο μας, προσέχει τα παιδιά μας, εμείς εργαζόμαστε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ στον ίδιο ή σε άλλο χώρο;
Μα, αλίμονο αν αυτό ήταν το μόνο πρόβλημα με το χρόνο! Ενώ τρέχεις να τα προλάβεις όλα, να βολέψεις δουλειά, δεύτερη δουλειά, σχέση, οικογένεια, παιδιά, γονείς, φίλους, σπίτι, υποχρεώσεις, ψυχαγωγία, διασκέδαση, χόμπυ, ξεκούραση (λέμε τώρα!) ο χρόνος σε περιμένει στη γωνία, και την επόμενη φορά που κοιτάζεις, λίγο πιο… παρατεταμένα στον καθρέφτη, μία νέα ρυτίδα σου χαμογελά!
Και αν είσαι άντρας και διαβάζεις αυτές τις γραμμές ίσως σου φαίνονται κλισέ αηδιούλες, αλλά αν είσαι γυναίκα έχεις εκπαιδευτεί από γενιά σε γενιά να αγωνιάς για το πέρασμα του χρόνου και τα σημάδια που αφήνει πάνω σου. Αν δε είσαι μια γυναίκαι τόσο όμορφη και εντυπωσιακή, γεμάτη ζωή και ενέργεια, με κορμί μπαλαρίνας εύπλαστο και αψεγάδιαστο σαν την ηρωίδα της ταινίας, τότε ο χρόνος μπορεί να είναι ακόμη πιο σκληρός μαζί σου… Κι αν η τύχη τα φέρει έτσι, που χάσεις τη στιγμή της δόξας, που σβήσει η ένταση και φύγει η λάμψη, που σβήσουν απότομα τα φώτα, τότε ο χρόνος είναι ακόμη μεγαλύτερος εχθρός!
Αλήθεια αυτός μας κλέβει στιγμές ή εμείς τις δανειζόμαστε από αυτόν;
Και στις 2 περιπτώσεις ο σύγχρονος άνθρωπος ΕΞΑΓΟΡΑΖΕΙ τον χαμένο χρόνο. Ή τουλάχιστον αυτό προσπαθεί να κατορθώσει. Στην πρώτη περίπτωση ενοικιάζοντας τις πολύτιμες υπηρεσίες άλλων ανθρώπων, βοηθών, γραμματέων, νταντάδων, αισθητικών, καθαριστριών, γυμναστών, μαγείρων και πολλών πολλών άλλων χωρίς τους οποίους δεν θα ξέραμε από που … να το σκάσουμε!, προσφέρουμε χρήματα με αντάλλαγμα , τι άλλο, λίγο από τον πολύτιμο χρόνο μας προκειμένου να μπορέσουμε να ασχοληθούμε με τα υπόλοιπα, τα περισσότερα σημαντικά, ή περισσότερο ευχάριστα ή επείγοντα ή αναπόφευκτα, ανάλογα με τις προτεραιότες του καθενός μας.
Στη δεύτερη περίπτωση το μπότοξ, το κολλαγόνο, το νυστέρι, και όποια άλλη μέθοδος της σύγχρονης κοσμετολογίας, ξεκινώντας από τις απλές και γνωστές σε όλους μας κρέμες, (που όσο μεγαλώνουμε, αυτές τόσο ακριβαίνουν, αφού μεγαλώνει και το μέγεθος της υπόσχεσης που ενσωματώνει το συνήθως πολυτελές μπουκαλάκι) καλείται να μας χαρίσει έως και 10 χρόνια (!) νεότητας, σφρίγους, ζωντάνιας, υγείας.
Σινεμά με φιλενάδα δεν παίζει συχνά. (“Δεν έχω χρόνο!”, “Δεν προλαβαίνω!”, “Έλα μωρέ, θα το κατεβάσω να το δω σπίτι….”, ο εχθρός παραμονεύει σε κάθε μας κίνηση, και έχει κανονίσει ώστε να μην περισσεύει χρόνος για τέτοιες απλές απολαύσεις). Όταν όμως επιτέλους το ελεύθερο απόγευμα προκύψει και η ταινία υπόσχεται συγκίνηση, ενδιαφέρον σενάριο, και πολύ καλές ερμηνείες από αγαπημένους ηθοποιούς, αρπάζεις την ευκαιρία και τρέχεις… να προλάβεις, (εννοείται έφτασα στην ώρα μου αλλά επειδή έφαγα 20 λεπτά για να παρκάρω οριακά έχασα την αρχή της ταινίας).
”I was born under unusual circumstances.” Κάπως έτσι ξεκινάει η παράξενη ιστορία του Benjamin Button, διασκευή της ιστορίας του 1920 του F. Scott Fitzgerald για έναν άντρα που γεννιέται στα 80 του και μεγαλώνει αντίστροφα. Ενός άντρα που δεν μπορεί, όπως όλοι μας άλλωστε, να σταμματήσει το χρόνο. Ακολουθούμε την ιστορία του, τοποθετημένη στη Νέα Ορλεάνη, από το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου το 1918 μέχρι και τον εικοστό πρώτο αιάνα, ακολουθώντας το ταξίδι του στη ζωή.
Δεν πρόκειται να σου πω το τι και το πως της ταινίας, άλλωστε δεν διαβάζεις αυτό το ποστ για να αποφασίσεις αν θα τη δεις ή όχι. Έχεις ήδη διαβάσει / ακούσει ένα σωρό κριτικές, έχεις φίλους που την έχουν ήδη δει ή και ο ίδιος την έχεις ήδη δει, ή την έχεις κατεβάσει από το ίντερνετ σε πειρατική κόπια, δεν έχει σημασία, εξάλλου αν χτυπήσεις ένα Benjamin Button στο google θα βρεις αμέτρητες κριτικές, φωτογραφίες, απόψεις από ανθρώπους που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν αυτήν την δουλειά της κριτικής. Αυτό όμως που θέλω να μοιραστώ, εκτός από το αυτονόητο ότι εντυπωσιάστηκα από τις ερμηνείες, το σενάριο, τη σκηνοθεσία, και τη σκηνογραφία και κυρίως τα μηνύματα που θέλει να περάσει η ταινία στο θεατή, είναι δύο ερωτήματα που σφηνώθηκαν στο κεφάλι μου κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της ταινίας.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που έμεινες ξύπνιος μέχρι το πρώτο φως της αυγής;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που έμεινες σιωπηλός για λίγα λεπτά για να μην ¨χαλάσεις τη στιγμή¨;
Πόσο σπουδαίο εισητήριο για τη ζωή είναι η τέχνη, το πάθος, ο αγώνας, η προσπάθεια, η αγάπη, η δύναμη της ψυχής;
Αλήθεια πόσο σπουδαίο μάθημα ζωής είναι ο θάνατος;
Aπό τον Μαρσέλ Προυστ, μέχρι και τις μέρες μας, έχει χυθεί άπειρο μελάνι για το χρόνο και την σχέση μας με αυτόν. Από την εποχή που κάποιος θυσίαζε χρόνια ολόκληρα από τη ζωή του για τη συγγραφή ενός βιβλίου, και κάποιος άλλος ώρες ατελείωτες για την ανάγνωση του, μέχρι τη σημερινή εποχή που κάνουμε browsing και όχι κανονική ανάγνωση, που ένας νέος σπουδαστής πιστεύει ότι η μελέτη του Ρομέου και της Ιουλιέτας είναι χαμένος χρόνος και μπαίνει στο wikipedia για τη σύνοψη του έργου, πιστεύοντας ότι δεν αξίζει τον κόπο να διαθέσει περισσότερα από 5 λεπτά, στο πίσω μέρος του ανθρώπινου μυαλού υπάρχει πάντα μία πρόκληση να κερδίσει τη μάχη με το χρόνο.
“Baker Baker baking a cake
make me a day
make me whole again
and I wonder if he’s ok
if you see him say hiTime, thought I’d make friends with time
thought we’d be flying
maybe not this time”
η τέχνη... εισητήριο για τη ζωή!
το απόλυτο timing!
