ξέρω τι έκανες πέρυσι το καλοκαίρι

Standard

yhst-23075260307887_2028_33666115

Εκεί που κάνεις ήσυχα και ωραία τις διακοπούλες σου, και η μέρα η μία μετά την άλλη γεμίζει με θάλασσα, βιβλία και ατελείωτα απογεύματα στο αγαπημένο beachbar, λες μια μέρα, έτσι στο άσχετο, να πας στην πόλη. Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 2008 στην Κορσική, και η πόλη είναι για αυτό το πρωινό το Porto Vecchio. (Παλιό Λιμάνι)

Εδώ τίποτα δε θυμίζει Γαλλία. Ή μάλλον όλα θυμίζουν ένα επιτυχημένο συνδυασμό Κρήτης, Κεφαλονιάς, Τοσκάνης και Μάλτας. Οι ντόπιοι προφέρουν «Πόρτου-βέχιου» ή κάπως έτσι, το γαλλιστί port veille σε έντονη ιταλο-γαλλική προφορά! (Που μοιάζει περισσότερο με πορτογαλλέζικη παρά με οτιδήποτε άλλο)

Στάση στην άνω χώρα για χάζι στα μαγαζιά και χωρίς να το πολύσκεφτώ μπαίνω σε μαγαζάκι με διακοσμητικά αλλά και χρηστικά είδη, με ευχάριστη pop αισθητική και ακόμη πιο ευχάριστα φιλική διάθεση από την πλευρά της ιδιοκτήτριας του. Βρισκόμαστε ήδη μία ολόκληρη εβδομάδα στο νησί και είναι η πρώτη φορά που μας μιλάει κάποιος γάλλος για περισσότερο από 5 με 10 λεπτά, και μάλιστα χαμογελάει καθ’ όλη τη διάρκεια της συνομιλίας. Ναι, σωστά έχεις μαντέψει. Δεν είναι κορσικανή!

Όσο εξηγεί στην παρέα μου πως λίγο πιο κάτω είναι το εξοχικό του Στεφάν Φρε, του Κριστιάν Κλαβιέ, αλλά και του Μπελμοντό, εγώ σκανάρω το περιεχόμενο του καταστήματος. Από σημειωματάρια μέχρι καφετιέρες και από έπιπλα μέχρι σαγιονάρες, όλα είναι  πολύχρωμα, πρωτότυπα, φτιαγμένα από απλά, οικολογικά υλικά και φέρουν την υπογραφή ανερχόμενων καλλιτεχνών.

Όταν επιτέλους έφτασα στο ταμείο, κρατούσα μία μεγάλη τσάντα, μία κορνίζα και ένα υπέροχο τετράδιο στο οποίο σήμερα γράφω συνταγές της μαμάς. Οι υπόλοιπες μέρες κύλησαν γρήγορα, πίσω στην παραλία, μακριά από την πόλη, τα μαγαζιά και τα αυτοκίνητα.

 

 

 

 

Τώρα πια έξω έχει πιάσει για τα καλά το κρύο και οι διακοπές είναι ανάμνηση παλιά. Όμως κάτι άλλαξε μετά τις διακοπές αυτές. Ή μάλλον κάτι άλλαξα. Από εκείνη την ημέρα στο αυτοκίνητο μου βρίσκεται πάντα η τσάντα για τα ψώνια (atomic soda) και οι πλαστικές σακούλες δεν είναι πια φίλες μου.

Σ’ αυτό το νησί της μεσογείου με τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους, συνυπάρχει αρμονικά με την τοπική ντοπιολαλιά, το πείσμα και την επαναστατική mentalite, μία ανάπτυξη βορείου ευρώπης, μια κουλτούρα γαλλική που τους κάνει να θεωρούν αδιανόητο να χρησιμοποιούν πλαστικό όταν μπορούν να το αποφύγουν. Άλλωστε στη Γαλλία οι πλαστικές σακούλες μίας χρήσης έχουν εδώ και μερικά χρόνια αποσυρθεί από όλες σχεδόν τις αλυσίδες λιανεμπορίου.

Μετά ακολουθεί η βιομηχανία της μόδας, που παίζει το δικό της παιχνίδι, με τους νέους κώδικες συμπεριφοράς και ηθικής προσφέροντας άπειρες επιλογές για stylish και fun shopping ακόμη και μέσα στο ναό της βαριεστημάρας και του κατεστημένου, το super market.

Οι τσάντες αυτές έχουν  αρχίσει να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Όμως (τουλάχιστον κατά την άποψη μου) με ελλιπή επικοινωνία τόσο από δημόσιους φορείς όσο και από τις ίδιες τις επιχειρήσεις λιανεμπορίου που τις έχουν εισαγάγει στα καταστήματα τους. Την  επόμενη φορά που θα δεις μια τέτοια τσάντα μπροστά στα ταμεία των σούπερ μάρκετς, δοκίμασε την. Δεν έχεις να χάσεις. Το περιβάλλον από την άλλη, έχει να κερδίσει. Η προσαρμογή στα νέα δεδομένα είναι εξέλιξη, πρόοδος, και τελικά επιβίωση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s