οι γυναίκες (… και γιατί είναι δώρο να είσαι μία)

Standard

Όχι δεν κάνεις λάθος, δεν διαβάζεις το post για την ημέρα της γυναίκας.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καμία πρόθεση να στήσω «φεμινιστικό καφενείο» εδώ μέσα – αν και μια πιο προσεκτική ματιά στη λέξη φεμινισμός θα έπρεπε να αποενοχοποιεί την τόση παρεξηγημένη βαρυσημεία του – έλεος πια – νομίζω η λέξη (που φυσικά δεν υπάρχει) θυληκισμός περιγράφει καλύτερα την ταινία «Οι γυναίκες». 

Είναι που όταν ανέβασα την σχετική ανάρτηση επέλεξα μια φώτο από την ταινία The women, παραγωγής 2008, χωρίς να το πολυσκεφτώ είναι η αλήθεια, και μετά σκέφτηκα ότι δεν μπορεί να μην την έχω δει καν, γιατί δεν μπορώ να «αναφέρομαι» σε πράγματα που δεν γνωρίζω… και να που βρέθηκαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, με αναίτια down-νίλα, και (ακόμη πιο αναίτια) επιθυμία για σοκολάτα, να’ μαι στον καναπέ και πατάω το start.

Είναι απίστευτο το πόσο μικρά φάνηκαν τα προβλήματα μου όταν είδα ότι η κεντρική ηρωίδα μέσα σε μόλις μία μέρα μαθαίνει ότι

α) Την απέλυσε ο ίδιος της ο πατέρας από την οικογενειακή επιχείρηση

β) Ο αγαπημένος της σύζυγος διατηρεί εξωσυζυγική σχέση

ενώ λίγο αργότερα

γ) την προδίδει η καλύτερη της φίλη….

(για να μην σου πω ότι ακόμη και η οικονόμος της σχεδιάζει πίσω από την πλάτη της συνεργασία με άλλη κυρία της ίδιας συνομωταξίας)

 OK, στη ζωή μπορεί να σε χτυπήσουν όλα αυτά τα δεινά (και πολλά ακόμη) αλλά στον κινηματογράφο όχι μόνο σε χτυπάνε αλλά και καπάκι εμφανίζεται ως ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣ η Bette Midler και σου δείχνει το δρόμο της ίασης! Και μη μου πεις τώρα ότι γίνεται γυναικο-κουβέντα, πόσο μάλλον γυναικο-ταινία χωρίς Bette Midler, γιατί εγώ θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που την είδα στην ταινία Beaches (και την άκουσα να τραγουδάει με την υπέροχη φωνή της το Wind beneath my wings) ανακυρήσωντας της την ΑΠΟΛΥΤΗ FEMALE MOVIE STAR με χρόνο ρεκόρ ανάμεσα στο δάκρυ που κυλάει από τα μάτια κάτω στα μήλα και φτάνει το σαγόνι, και το χαμόγελο που επαναφέρει την τάξη στο πρόσωπο.

 Τι έλεγα; A, ναι! Το The Women αρχικά σκηνοθετημένο από τον George Cukor είναι μια ασπρόμαυρη κωμωδία που βγήκε στις αίθουσες το 1939 βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Clare Boothe Luce της ίδιας περιόδου. Ανάμεσα στο λαμπρό κάστ βρίσκουμε τις Norma Shearer, Joan Crawford, Rosalind Russell, Paulette Goddard, Joan Fontaine, Lucile Watson, Mary Boland, Marjorie Main, Virginia Grey, Phyllis Povah, Florence Nash, Ruth Hussey, Virginia Weidler, Butterfly McQueen και Hedda Hopper.

Η ταινία συνέχισε την παράδοση του θεατρικού έργου, με περισσότερους απο 130 γυναικείους ρόλους! Με θέα τα διαμερίσματα του Μανχάταν, παρουσιάζει με βιτριολικό σχολιασμό τις καλοβολεμένες κυρίες της υψηλής κοινωνίας και τα παιχνίδια εξουσίας των ισχυρών. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας δεν εμφανίζεται ούτε 1 άντρας(!) παρόλο που η κουβέντα συχνά αφορά αυτούς και μόνο αυτούς, και το κεντρικό θέμα δεν είναι τίποτε άλλο από την σχέση των γυναικών μαζί τους.

the_women_1939_dvd_cover

Το φιλμ εγινε τεράστια επιτυχία, τόσο εισπρακτική όσο και καλλιτεχνική, και έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ. Το 1956 έγινε remake της ταινίας, αυτή τη φορά σε μιούσικαλ,  με τους June Allyson, Joan Collins, και Ann Miller. Και το 2008, η ιδέα ενός ακόμη ριμέικ φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα για τις κυρίες Meg Ryan, Eva Mendes, Annette Bening, Jada Pinkett Smith, Bette Midler και Debra Messing που είπαν το ναι στη σκηνοθέτιδα (φυσικά γυναίκα), Diane English!

000poster2

Ατάκες to think about:

  1. «Τοday I got fired from all my jobs, wife, mother, daughter»
  2. «Noone hates SACKS!»
  3. «Bitterness leads to botox»
  4. «What do I want?»
  5. «Only when you hit rock bottom, you see things clearly»

Επόμενος στόχος, να δω και το original και for what it»s worth, και αν ακόμη διαβάζεις,

  1. ο πίνακας ανακοινώσεων είναι πολύ καλή ιδέα! Θα το κάνω κι εγώ σε μιά δική μου γωνιά στο σπίτι, και θα αναρτήσω επάνω οτιδήποτε με κάνει να ονειρεύομαι και μου δίνει έμπνευση και κουράγιο να προχωρήσω.
  2. το χαμόγελο της Meg Ryan στα δύσκολα είναι ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ, η μόνη στάση ζωής που ταιριάζει στους survivors κάθε είδους.

Υ.Γ. Στη ΓΥΝΑΙΚΑ που κυκλοφορεί η Μιρέλα Βίσερ, βραβευμένη για την προσφορά της στην επαγγελματική αναβάθμιση των γυναικών της Ευρώπης, μιλάει για την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ.

Υ.Γ.2 Αυτό είναι φεμινιστικό άρθρο. Όχι το δικό μου.

 tw-03229r1

επειδή μερικά έργα μπορεί να μην προορίζονται για τα oscar αλλά για μία θέση στην καρδιά μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s