Thought of the day /7.8.2009/ δεν επιλέγουμε εμείς τα βιβλία, αυτά μας επιλέγουν

Standard

P8030033

Από την μία είναι περίεργη η αίσθηση που μου προκαλεί το σετ μπλοκάκι – στυλό και ταυτόχρονα φοβάμαι πως σε λίγες μέρες δεν θα βγάζω καν τα γράμματα μου, αλλά από την άλλη θέλω να κάνω διακοπές, που σημαίνει τεχνολογία γιοκ, ή έστω μπρέικ, θα δείξει, και θέλω και να γράφω και το κοντό μου και το μακρύ μου, οπότε εδώ είμαστε.

Κορσική, καλοκαίρι 2009. Στο γνωστό (από πέρυσι) “village de vacances” που αγαπήσαμε. Τα κινητά δεν πιάνουν μέσα στο δάσος από ευκάληπτους που φιλοξενεί τα μπάνγκαλοους, και αυτό από μόνο του είναι η τέλεια δικαιολογία / αφορμή για να αποδράσεις πραγματικά. Παρόλα αυτά θυμάμαι στον ύπνο μου (σε όνειρο, ευτυχώς!) α) να εκσφενδονίζω το κινητό μακριά και να το θαυμάζω να αποσυντίθεται στα τμήματα του, β) να σηκώνω απανοτά τηλέφωνα, σταθερά, κινητά, και να προσπαθώ να τα προλάβω όλα.

Το μεν σώμα έχει χαλαρώσει, το δε πνεύμα… ακόμη την παλεύει. Anyway, προχωράω στο θέμα μου. (Το μπλοκάκι προκαλεί τάσεις φλυαρίας, υπενθυμίζω όμως στον εαυτό μου ότι όταν θα τα αντιγράψω στον υπολογιστή θα πέσει τρελό editing τρελό ψαλίδι…. και το μαζεύω από τώρα.) Πίσω στη σκέψη της ημέρας λοιπόν!

Πακετάρωντας για αυτό το ταξίδι, εκτός από τα φορεματάκια και τα παρεό στρώσαμε τον πάτο της βαλίτσας με βιβλία. Άλλα αγορασμένα από τα αγαπημένα «3 στην τιμή των 2» του Ελευθερουδάκη, άλλα από το φετίχ πια, alibris.co.uk,  στην πραγματικότητα, σε κάθε περίπτωση αγορασμένα στην τύχη, είτε μόνο από πίστη στον συγγραφέα, τυφλή κυριολεκτικά εμπιστοσύνη, είτε μόνο από πίστη στο βραβείο / θεσμό / κτλ που απονεμήθηκε, είτε από… ένστικτο, είτε από… ξέρεις αυτό όταν σου αρέσει πολύ εξώφυλλο και δεν αφήνεις το βλέμμα σου από πάνω του, χωρίς προφανή άλλο λόγο.

Όπως καταλαβαίνεις πάντα ανοίγω με ένα σχετικό τρόμο / excitement το βιβλίο (μήπως είναι φλόμπα, μήπως έχω κάνει μεγάλη πατατιά) στην αρχή, διαβάζωντας με καχυποψία, σχεδόν δυσπιστία (μα που πήγε η πίστη που με οδήγησε στην αγορά του;) τις πρώτες σελίδες, είναι κι αυτός ο τίτλος… άστα να πάνε, “a small history of tractors …”. 2 μέρες αργότερα το βιβλίο αναπαύεται στο literary corner που φτιάξαμε στο μικρό μας παλατάκι, κι εγώ σχεδιάζω ήδη να βρώ την ελληνική έκδοση όταν επιστρέψω και να την κάνω δώρο στον πατέρα μου (έχει μεταφραστεί σε 27 γλώσσες αναφέρει στο οπισθόφυλλο, οπότε έχω ισχυρές πιθανότητες να ελπίζω).

Η συγγραφέας κατορθώνει να θίξει δυσάρεστα, σοβαρά και σύγχρονα θέματα με μοναδικό χιούμορ, σεβασμό, λεπτότητα. Σκέφτομαι για τη δική μας ιστορία, για τα δικά μας war babies, peace babies, lucky & unlucky generations. Για τους δικούς μας μετανάστες, σύγχρονους και παλιότερους, έλληνες και ξένους.

P8030035

Πιάνω το Chesil Beach και αλλάζω κλίμα. Βρίσκομαι στα ‘60s και παρακολουθώ την πρώτη νύχτα γάμου ενός ερωτευμένου ζευγαριού. Είναι νέοι, όμορφοι, παρθένοι, ταλαντούχοι, ανεξάρτητοι, γεμάτοι όνειρα και ελπίδες. Η ζωή τους, νιώθουν, μόλις ξεκινάει. Η αγάπη δεν φτάνει “if only we had love and patience” θα αντιληφθεί αργότερα ο ήρωας που χάνει την αγαπημένη από την πρώτη κιόλας νύχτα του γάμου τους επειδή δεν μπορεί να περιμένει άλλο να του δωθεί. Ο έρωτας στα χέρια του Ian McEwan είναι ούτως ή άλλως μοναδικός και μοιραίος. Τελευταία σελίδα, κλείνω το βιβλίο, σκουπίζω με το δείκτη του δεξιού μου χεριού ένα δάκρυ. Είναι ώρα για μια ακόμη βουτιά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s