Monthly Archives: Ιανουαρίου 2010

yesterday’s best friend/today’s chest pain

Standard

Το αποφεύγω το θέμα καιρό, και στις κατ ιδίαν συνομιλίες και στις πιο δημόσιες από το παρόν blog. Αποφάσισα όμως να το βγάλω από μέσα μου, (out of my chest) μπας και περάσει ο πόνος (in the chest). Tελικά όσο εγώ το αποφεύγω, τόσο  η σκέψη είναι μπροστά μπροστά στο path του μυαλού, και όλες οι άλλες ουρά κάνουν από πίσω, που σημαίνει, αν σου γράψω για κάτι άλλο, πάλι αυτή η σκέψη θα επικρατεί, και θα πρωτοστατεί… anyway, οι περιστροφές μπήκαν στην άκρη, όποιος ενοχληθεί ας ενοχληθεί, όποιος παραξενευτεί, ας παραξενευτεί.

Όταν ένα ζήτημα, γίνεται πρόβλημα, όταν γίνεται αντικείμενο σκέψης και πηγή ανησυχίας, όταν νιώθεις ότι παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις, ότι ενοχλεί, όταν το νιώθεις στο στομάχι, στο λαιμό οφείλεις να δώσεις σημασία, και να μην κάνεις τον κινέζο.

Αποφάσισα λοιπόν να το «διαχειριστώ» όπως θα έκανα αν έβλεπα ψυχολόγο, αλλά επειδή δεν βλέπω, θα εκμεταλλευτώ αυτό εδώ το μπλογκ, αλλιώς ότι άλλο και να πω, ότι και να γράψω, αυτή η σκέψη σαν σκιά θα παραμονεύει, θα καλύπτει, θα σκεπάζει κάθε άλλο «θέμα».

Σ’ ευχαριστώ για τη μύηση στο Θεό David Bowie

Σ’ ευχαριστώ για τα πρωινά που με έσερνες στην παραλία, κι ας είχα ακόμη hangover από τα ξενύχτια της προηγούμενης, κι ας μην σήκωνα το τηλέφωνο νωρίτερα

Σ’ ευχαριστώ για τις βραδυνές βόλτες με κουτάκια μπύρας και άπειρες κουβέντες

Σ’ ευχαριστώ για τα πρώτα μου μεθύσια

Σ’ ευχαριστώ που ήσουν εκεί

Σ’ ευχαριστώ που ήσουν εσύ

Σ’ ευχαριστώ για την αισιοδοξία σου, την ενέργεια σου που γέμιζε πάντα 3 δωμάτια, 3 σπίτια μάλλον

Σ’ ευχαριστώ για τα βράδυα που διαβάζαμε μαζί Castaneda στο δωμάτιο σου, σχεδόν συνομωτικά!

Σ’ ευχαριστώ για τα ατελείωτα coffee sessions σε μπαλκόνια, καπνισμένα δωμάτια, εξοχικά και μόνιμες κατοικίες

Σ’ ευχαριστώ για τις μεγαλύτερες και πιο ζεστές αγκαλιές που είχα δοκιμάσει ποτέ – μέχρι να με αγκαλιάσεις –

Σ’ ευχαριστώ για τις πρώτες μου καλοκαιρινές διακοπές χωρίς γονείς

Σ’ ευχαριστώ για το χοροπηδηχτό στο κρεβάτι με την Annie Clark

Σ’ ευχαριστώ για τις καλές και τις κακές συνήθειες που μου έμαθες

Σ’ ευχαριστώ για τις άϋπνες νύχτες υπό τους ήχους των portishead

Βάζω στη ζυγαριά τους τόνους χαράς που μου έχεις δώσει όλα τα χρόνια, και δίπλα τον πόνο των τελευταίων 5-6 μηνών, και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν καλό το ταξίδι, όσο κράτησε. Ότι για κάθε δάκρυ που ρίχνω, έχω ρίξει πολύ περισσότερα γέλια. Ότι έτσι είναι στη ζωή, τίποτα δεν σου χαρίζεται, όλα έχουν ένα τίμημα. Προσπαθώ να με πείσω να πάω παρακάτω.

Σόρρυ αν γίνομαι μελό. Πάντα ήμουν.

Κάποτε είχε ραγίσει το γυαλί, και πέσανε πάνω φίλοι κολλητοί να το κολλήσουν. Έγινε φιλότιμη προσπάθεια, αλλά ποτέ δεν έγινε η επιφάνεια λεία και γυαλιστερή όπως παλιά. Οι γρατζουνιές είναι εκεί τόσα χρόνια, οι ρωγμές εκεί να θυμίζουν το σπάσιμο σε κομμάτια. Περάσαμε πολλά από τότε, μαζί και χώρια, κυρίως όμως χώρια, πολλά και διαφορετικά, καλά και άσχημα, που μας καθόρισαν, που μας άλλαξαν, που μας πείραξαν, που μας έκαναν αυτές που είμαστε σήμερα.

Δύο διαφορετικοί άνθρωποι, και γιατί όχι, πάντα ήμασταν, όμως έπαψε να υπάρχει ο σεβασμός για τη διαφορετικότητα, πόσο μάλλον η γοητεία της διαφορετικότητας που υπήρξε ένα φεγγάρι.

Έχει πανσέληνο απόψε, κι είναι ωραία. Σφίγγω τα δάκρυα, πότε θα πάψω να είμαι μπέμπα και να κλαίω;

…China all the way to New York
Maybe you got lost in Mexico
You’re right next to me
I think that you can hear me
Funny how the distance
Learns to grow…

Μπιζο-σάββατο

Standard

Της το είχα υποσχεθεί. Η σημερινή μέρα της ανήκει.

Σηκωθήκαμε πρωί πρωί, κι αφού πήγαμε την πρωινή μας βόλτα, μπήκαμε στο κορσίδιο, και κινήσαμε προς happy pet, κοινώς το σούπερ ντούπερ pet πλύσιμο νοτίων προαστείων, κοινώς grooming, κοινώς το σάββατο δεν κάνετε εσείς το beaute σας; Ε και εμείς το σάββατο το κάνουμε!

http://www.happypet.gr/PetShop.htm

Μέχρι να ετοιμαστεί η κυρία, μουσούδες, νυχάκια, πλύσιμο, στέγνωμα, πρόλαβα κι εγώ ένα – δύο επείγοντα . Μη φανταστείς μανικιούρ πεντικιούρ, όχι. Δεν είναι η μέρα μου σήμερα. (Της το χρώσταγα καιρό τώρα, λίγο pampering,… όσο να’ ναι οι αλλαγές στη δική μου ζωή, δεν την έχουν αφήσει ανεπηρέαστη)

Σε μιάμιση ώρα, παραλαμβάνουμε την όμορφη! Λαμποκοπητή και όλο σκέρτσο (αμ το ξέρει, δεν το ξέρει;) καταφθάνει προς την αγκαλιά μας. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο με προορισμό το zoo king. Κοινώς το καλύτερο παιχνιδο-σπιτο-αξεσουαρο-pet shop της πόλης. Δεν φαντάζεσαι για τι πράγμα σου μιλάω! Ο τύπος είναι πολύ ψαγμένος, από εκεί πήραμε τον κόμπο με γεύση μπανάνα, αργότερα το μπολ φαγητού, σήμερα όμως το πρόγραμμα έχει ρουχαλάκι, γιατί μπήκε το κρύο και η μικρή τουρτούριζε τις προάλλες! Δεν θα σε κουράσω άλλο, θα σου πω, ότι έγινε το κλασικό, δεν μπορούσα να διαλέξω τι μου άρεσε περισσότερο, και η μικρή κατέληξε με δύο αλλαξιές, την μαύρη (βραδυνό λουκ) και την κόκκινη (σπορτίφ).

Εδώ σε χορευτική φιγούρα.

Στο είπα! Είναι βραδυνό το συνολάκι!!! (Και ο μεζές κέρασμα από το pet shop!)

Eν τω μεταξύ ήρθε και το ΜΠΛΕ! Στην κουζίνα, γυαλιστερό γυαλιστερό, σαν κόσμημα! Λαμποκοπάει και καμαρώνει, κάνοντας τις υπόλοιπες συσκευές να ….ασπρίσουν από το κακό τους! Kαι την μικρή μας κουζίνα, να δείχνει… ακόμα μικρότερη!

Ά! δεν σου είπα. Tις προάλλες. Το ψυγείο τα έφτυσε. Έτσι απλά. Χωρίς προειδοποίηση. Υποθέτω οι υπόλοιπες ηλεκτρικές συσκευές θα σκέφτηκαν, αφού πέρασε το πρώτο σοκ της απώλειας, ότι ήταν τυχερό που τέλειωσε έτσι γρήγορα, χωρίς να ταλαιπωρηθεί χωρίς να στάζει νερά, να μυρίζει, να χαλάει τα τρόφιμα. Εν τω μεταξύ φοβάμαι για την καφετιέρα από δίπλα. Τόσο η κακή της ψυχολογία, όσο και η προχωρημένη της ηλικία δεν βοηθούν πολύ. Τελευταία ο καφές της είναι λιγάκι… χαμηλών τόνων.

Eμείς κρατάμε ακόμη, με ρυθμούς μανιώδεις βέβαια, αλλά βαστάμε γερά. Εχτές στο γραφείο ενημερώθηκα για την διαδικασία του travel request, και στη συνέχεια έκλεισα ένα ακόμη εισητήριο για το Άμστερνταμ. Δεν θα γκρινιάξω, απλά θα σου πω ότι δεν θα είμαι εδώ στην μία και μοναδική επέτειο γνωριμίας με τον αντρούλη…., αλλά συμβαίνουν αυτά, υποθέτω. Άσε που συμβαίνουν και χειρότερα. Θα επιστρέψω μεσάνυχτα Τρίτης, και θα πετάει αυτός χαράματα Τετάρτης. How classic is that, eh?

Κατά τα άλλα, τρέχω να προλάβω. Προσπαθώ να μην τρακάρω με κανέναν άλλο βιαστικό.

Έλα Μπιζού! Σήμερα θα κάνουμε αγκαλιές όλη μέρα!

Καταμεσής του χειμώνα, έχω μέσα καλοκαίρι

Standard

Λέγεται Yellena James και στοιχειώνει τα όνειρα που κάνω όταν δεν κοιμάμαι, με τις φανταστικές ονειρο-θαλασσινές απεικονίσεις της. Την ανακάλυψα (που αλλου;) στο etsy.com και πρέπει να σου πω ότι έχω χαρεί πάρα πολύ γιαυτό!

Δεν ξέρω από που εμπνέεται και γιατί σε όλα τα έργα της πρωταγωνιστές είναι κάτι λουλούδια που μοιάζουν με πλάσματα της θάλασσας, μέδουσες ίσως, ή και χταπόδια, όμως τα βρίσκω υπέροχα και δε σου κρύβω ότι έχω ήδη αρχίσει να τα φαντάζομαι στο χώρο μου.

Το κρύο έχει αρχίσει να ψιθυρίζει μελωδίες στο αυτί αυτής της πόλης, που γνώρισε τον ήλιο και την ζέστη τις πρώτες ημέρες του νέου έτους. Την παρασέρνει σε ένα σκοπό πιο βαρύ και αργό που ταιριάζει στον παγωμένο άνεμο. Ίσως δούμε κι εμείς λευκές νύχτες ίσως όχι.

Ο Sartorialist πετάχτηκε μια βόλτα στη Βραζιλία και φωτογραφίζει κουλ ηλιοκαμμένες τύπισσες με υπέροχα σανδάλια. (http://www.thesartorialist.com/photos/11010Joanadoggie1140Web.jpg) 

Μερικοί φίλοι βρέθηκαν σε εξωτικούς προορισμούς τα χριστούγεννα και μας μετέφεραν εικόνες με γαλαζοπράσινα νερά και αμμουδιές καυτές που πληγώνουν την πατούσα.

Κοιτάζω τις συνθέσεις της Yellena και ξεχωρίζω το γαλανό της θάλασσας και το πορτοκαλί των κοραλιών. Το μαύρο του βυθού και το τυρκουάζ της επιφάνειας.

Καταμεσής του χειμώνα, έχω μέσα καλοκαίρι.

http://www.yellena.com/

http://www.etsy.com/shop/yellena

www.yellena.com/blog

www.facebook.com/yellenajames

www.flickr.com/yellenajames

www.twitter.com/yellenajames

λίγο shopping (pre-sales practice )

Standard

Είμαι χρόνια (ια) χρόνια (ι-α) περίπτωση κολλημένου ιντερνετικού ατόμου. Μπορεί όλη μέρα στη δουλειά να είμαι κολλημένη στην οθόνη, με το που θα σχολάσω πάλι σε οθόνη σε κολλήσω. Δώσ’μου twitter, facebook, yahoo, wordpress, times on line, google, you tube και πάρε μου την ψυχή.

Όχι μόνο μισώ τα πραγματικά ψώνια,

γιατί συνήθως θα πρέπει να βρω κάπου να παρκάρω, γιατί κάτι που θέλω να δω μπορεί να είναι στο Κέντρο και κάτι άλλο στην Γλυφάδα, αν πάω μόνη μου βαριέμαι, αν πάω με παρέα δεν παίρνω τίποτα, αν βρω κάποια «ευκαιρία» την αρπάζω, πράγμα που σημαίνει ότι αγοράζω κάτι απίστευτα ….άχρηστο, αν πάω στις εκπτώσεις δεν έχει μείνει τίποτα, αλλά πιο πολύ με χαλάει ότι τη στιγμή που θα πάρω κάτι δεν μπορώ να κάνω cross check να δω τι έχουν τα διπλανά μαγαζιά, μήπως υπάρχει κάτι εκεί έξω που θα μου άρεσε περισσότερο, που είναι οικονομικότερο, καλύτερο, εντυπωσιακότερο…. (και λοιποί συγκριτικοί βαθμοί)

Όταν παρόλα αυτά τύχει να βρεθώ σε πραγματικά καταστήματα, είμαι τόσο περιορισμένη από άποψη χρόνου που μάλλον καταφεύγω στην πεπατημένη, με αποτέλεσμα να επιστρέφω στο σπίτι με κομμάτια που… έχω πανόμοια τους στη ντουλάπα μου, ή δεν αγοράζω τίποτα, και επιστρέφω αποκαρδιωμένη και με άδεια χέρια.

Μην με πάρεις απ’ τα μούτρα, υπάρχουν κι εξαιρέσεις.

Πρόσφατα πήγα – αυθόρμητα σχεδόν – στο αγαπημένο H&M, βρήκα πάρκινγκ σχεδόν απ’ έξω (κατάστημα Πειραιά), βρήκα πολύ γρήγορα και οικονομικά ό,τι ακριβώς έψαχνα, και η όλη shopping experience ήτο πραγματικά σούπερ. Οφείλω να το ομολογήσω, είναι μερικά μαγαζιά που νιώθεις σαν στο σπίτι σου, που είσαι χαλαρός. Που δεν χαλιέσαι εν πάσει περιπτώσει.

Μία τέτοια περίπτωση είναι και η Boutique 52 στην Γλυφάδα. Το κατάστημα δεν το γνώριζα, όμως κάποια στιγμή έπεσα τυχαία πάνω του και κατέληξα με τα παπούτσια του γάμου μου. Τα παιδιά κάνουν πολύ καλά την δουλειά τους, στον πάνω όροφο νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στο μπουντουάρ της κολλητής σου και να δοκιμάζεις τα ρούχα της, για χαβαλέ και γιατί θέλει σώνει και ντε να σου φτιάξει τη διάθεση. To απόγευμα της πρωτοχρονιάς, χωρίς δεύτερη σκέψη, πέρασα από εκεί θεωρώντας ότι ίσως βρω λύση στο μέγα ζήτημα «η βραδιά απαιτεί όλα πάνω σου να είναι καινούρια και αφόρετα». Όσα φορέματα και να έβαλα – εβγαλα στο λίγο χρόνο που διέθετα, η τύπισσα που με εξυπηρέτησε δεν έδειξε ποτέ κούραση, ή οποιοδήποτε ίχνος ανυπομονυσίας. Τελικά βρήκαμε (κυριολεκτικά μαζί) το τέλειο φόρεμα και τις απιστεύτου υπέροχες κορυφαίες γόβες και έφυγα περιχαρής να αποχαιρετήσω το 2009.

Όταν άκουσα για πρώτη φορά – ήμουν φοιτήτρια ακόμη – για το 24 hour economy έτριβα τα χέρια μου από ικανοποίηση (αποδείχτηκε πολύ εύκολο να γίνω η λιγότερο δημοφιλής στην αίθουσα, τολμώντας να εκφράσω πόσο υπέροχα θα είναι όταν θα μπορούμε να ψωνίζουμε οτιδήποτε μας χρειάζεται οποιαδήποτε ώρα μας καπνίσει. Μου την πέσανε όλοι με την αντιδημοκρατικότητα του μέτρου, τα κύμματα ανεργίας, την απαξίωση της εργασίας, τους αγώνες για την θέσπιση του 8αώρου…)

Μετά το netaporter.com, το alibris.co.uk, και πολλά άλλα, κάποια στιγμή μπήκε το etsy.com στη ζωή μου, και από ότι φαίνεται ήρθε για να μείνει.

Είτε είσαι τύπος φτερά και πούπουλα, είτε είσαι τύπος, κορδέλα φιόγκος, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα λατρέψεις τις οικονομικές και τόσο ξεχωριστές προτάσεις στο:

http://www.etsy.com/shop/jdotdesigns

Ρίχνω μια ματιά επίσης και εδώ, για ευνόητους λόγους. (έχω και το κορίτσι μου να ντύσω)

http://www.etsy.com/shop/aandboriginals

Κυριακή και σχόλι-α

Standard

Η τηλεόραση – φωτιστικό σαχλαμαρίζει στο mute.  Από δίπλα ακούγεται ρυθμικό χαμηλόφωνο ροχαλητό. Στο χαλί κουλιουριασμένη η Μπιμπί (κατά κόσμον Μπιζού). Δείχνει ευχαριστημένη μετά τη μεγάλη κυριακάτικη βόλτα της στην παραλία. Το μαλλί στέκεται ακόμη – λες να τα καταφέρει και αύριο; – λαμπερό από τη φρέσκια βαφή (και επιτέλους μονόχρωμο) και ανάλαφρο από την κόμη.  Ο μεσημεριανός θαλασσινός μεζές με τους μάμας εντ δε πάπας έχει βρει το δρόμο για την πέψη, και του βολεύω από πάνω έναν διπλό εσπρέσσο. Τον συνοδεύω με digestives mc vities με γεύση φράουλα. Γκλουκ. Μεγάλη γουλιά καφέ.

Παίρνω στυλό και χαρτί και ξεκινάω να καταγράφω λίστες, προγράμματα, υπενθυμίσεις. Τραβάω δύο γραμμές, σχηματίζοντας έτσι τρεις στήλες. Μία στήλη με την εκκρεμότητα, μία με το όνομα αυτού που θα την αναλάβει και μια τρίτη με την προθεσμία. Άλλη λίστα για το σούπερ μάρκετ. Μία τρίτη με τα ΣΟΣ και τα ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ μη και μας ξεφύγουν.

Από αύριο ξεκινάει το μεγάλο μου στοίχημα με το χρόνο. Έχω αποφασίσει ότι θα τα καταφέρω. Δεν θα με ακούσεις να γκρινιάζω, γιατί απλούστατα δεν προλαβαίνω να γκρινιάζω, άσε που είναι τρελή σπατάλη ενέργειας.

Από αύριο μπαίνει σε εφαρμογή το νέο πρόγραμμα του σύζυξ και το δικό μου. Στο ψυγείο σε λίγο θα μπει η λίστα με τα καθήκοντα που θα αναλάβει ο καθένας σε αυτήν την επιχείρηση που λέγεται «το σπιτικό μας». Αναδιοργάνωση και εδώ.

Ποιός θα μαγειρεύει τις Δευτέρες και ποιός θα ψωνίζει τις Παρασκευές. Ποιός θα πιάσει φιλίες με μανάβη, χασάπη, και ποιος θα ξεχάσει το δρόμο. Ποιός θα πηγαίνει στο καθαριστήριο και ποιός θα πληρώνει τους λογαριασμόυς; Ποιά πραγματάκια μπορούμε να τα περάσουμε σε μάμας εντ δε πάπας και να τα βγάλουμε από πάνω μας;

Τους κοιτάζω πόσο ήρεμοι είναι που κοιμούνται…, η μπαλίτσα μου και το αφεντικό της. Συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε γλύκα.

Οι επόμενοι μήνες θα δοκιμάσουν τις αντοχές αυτής της ομάδας και ο προγραμματισμός, που δεν είναι και το φόρτε μου εδώ που τα λέμε, κρίνεται αναγκαίος (στην παρούσα ήρεμη φάση). Τό΄ χω.

new year’s re-solutions!!!

Standard

 to resolute = set in purpose or opinion, characterized by firmness and determination, as the temper, spirit, actions, etc. 

resolution = a resolve or determination: to make a firm resolution to do something. 

solution = the act of solving a problem, question, etc 

New Year’s resolution = A vow one makes on New Year’s Eve or New Year’s Day for the coming year

Μπάι δε γουέι, τα γνωστά new year’s resolutions έχουν θρησκευτικές ρίζες και περισσότερο συνδέονται με τους χριστιανούς και τις αποφάσεις τους να συγχωρήσουν όποιους τους πίκραναν τον περασμένο χρόνο, να δώσουν τα χέρια με όποιον είπαν μια κουβέντα παραπάνω, να γυρίσουν και το άλλο μάγουλο σε αυτούς που τους έριξαν και κανένα χαστούκι.

Οι καιροί ΟΜΩΣ είναι δύσκολοι (and call for drastic measures….) και εν πάσει περιπτώσει, εδώ μάλλον διαγράφουμε, μη σου πω σβήνουμε ανθρώπους από το χάρτη της ζωής μας, παρά αποφασίζουμε να συγχωρέσουμε. Όπως, πολύ εύστοχα, παρατηρεί ο Peter Stanford σε πρόσφατο του άρθρο στην Τelegraph, ολοένα και περισσότερο ο άλλοτε αλτρουιστικός χαρακτήρας αυτών των αποφάσεων γίνεται εγωκεντρικός.

Τώρα τι είναι αυτά με τα λεξικά εδώ χάμω; Ένα καλή χρονιά δεν θα πεις; Δεν θα πω, γιατί το χιλιοείπα, και πες πες, προκοπή δεν βρήκα, είμαι με πυρετό και γρύπη από ανήμερα και προχωράω ακάθεκτη, τόσα στην υγειά μας και τόσα χρόνια πολλά με υγεία …. κτλ στράφι….. 

άσε που (και δικαίως)  θα μου πείτε (μας τά’παν κι άλλοι, αν και εμένα παρένθεση ανοίγω τα κάλαντα δεν μου τα είπε ψυχή φέτος, τι διάολο να αλλάξω γειτονιά;) 

Αχ, πόσο μου αρέσουν αυτά τα παιχνίδια με τις λέξεις, με τις έννοιες. Τα μπερδέματα και τα ξεμπερδέματα, αποφάσισα να προφασιστώ ότι εφόσον re-something σημαίνει ξανά-ανά, πως λέμε reconstruct, retouch, κτλ, έτσι και resolute δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι ξαναλύνω, ξαναεπιλύω, ξανα-παλεύω ένα ζήτημα, και που ξέρεις μπορεί αυτή τη φορά να έχω περισσότερη φόρα, να έχω την τύχη με το μέρος μου, να μην δειλιάσω, να βάλω τα δυνατά μου, να πιστέψω σε μένα, να τα καταφέρω βρε αδερφέ! 

Τελικά έπρεπε να φτάσω στο 2010, και μάλιστα στα Θεοφάνεια (νά’το, φάνηκε το πράγμα, κι έλεγα τί θα μου φανερώσει, τι θα μου φανερώσει) για να δώσω αυτόν τον βολικό ορισμό στο τόσο αγχωτικό και τελεσίδικο resolution και να τα βρω μαζί του, να το απενοχωποιήσω, να μην το βλέπω με μισό μάτι; 

Ο ορισμός μου σε λιανά: «αν δεν σου βγήκε πέρυσι, δοκίμασε το KAI φέτος!, μπορεί να έχεις καλύτερη τύχη!» ή ακόμη καλύτερα «αν ήταν ό,τι νά’ναι οι λύσεις που έδωσες πέρυσι και μόνο λύσεις δεν αποτέλεσαν, δώσε άλλες φέτος, δεν κρατάει ο χρόνος τευτέρι, χαλάρωσε». 

ΟΚ, τώρα που το έχουμε, μπορώ και εγώ να ηρεμήσω και να πάρω τις αποφάσεις μου, όχι συγγνώμη, μπερδεύτηκα, να αποφασίσω τις λύσεις που θα δώσω στα διάφορα θέματα που έχω σε εκκρεμότητα. Πάμε. 

Δεν θα λέω «ΔΕΝ» όλη την ώρα. 

Δεν θα γράφω «ΔΕΝ» όλη την ώρα. 

Δεν θα μασήσω στην νέα μου δουλειά. 

Δεν θα γκρινιάζω όλο το 24ωρο. 

Δεν θα ξαναπάω πουθενά άβαφτη. Τι μου φταίει ο περιπτεράς, άνθρωπος είναι κι αυτός. 

Δεν θα μετράω τα «ΔΕΝ» που λέω και γράφω γιατί θα αγχώνομαι περισσότερο και θα πέρνω περισσότερη αρνητική ενέργεια που είναι η μηχανή που τα ταίζει. 

Θα χαμογελάω όταν σηκώνω το τηλέφωνο. 

Θα πειθαρχήσω εμένα και θα επιτρέψω στους άλλους γύρω μου να αναλάβουν αυτοί τον εαυτό τους. 

Θα μαγειρεύω περισσότερο. 

Θα μαγειρεύω καλύτερα. 

Θα πάρω διαζύγιο από τα ντελιβεράδικα, σιχάθηκα πλέον. Γιακ! 

Θα διαβάσω κάτι ξεχασμένα βιβλία στο ράφι. 

Θα κρατήσω ημερολόγιο. 

Θα πηγαίνω στη λαϊκή. 

Θα βάζω χρήματα στην άκρη. 

Θα πάω στο μουσείο της Ακρόπολης. (Έ μα πια, και η κουτσή Μαρία πήγε, σηκωτή την πηγαίναν, εμένα ακόμη να με βγάλει ο δρόμος;) 

Θα έχω το νου μου στο τιμώνι και όχι ….. (αν καταλάβω που τον έχω, θα σου πω) 

Θα μετράω μέχρι το 3 όταν έχω νεύρα και πρέπει να απευθυνθώ σε συνομιλητή / άνθρωπο / έλληνα / οδηγό / κάτοικο αττικής πυροβολημένο 

Θα κοιτάζω ευκρινώς αριστερά και δεξιά προτού περάσω από στενό που προηγούμαι! 

Θα ντύνομαι πιο πολύχρομα. Μη δω άλλο μοβ και γκρι στην ντουλάπα!!!! 

Θα βρω καλύτερο τρόπο να οργανώσω τα παπούτσια μου. 

Θα κάθομαι όταν τρώω. 

Θα κάθομαι με ίσια την πλάτη. 

Θα κάθομαι και θα τρώω για τουλάχιστον 20 λεπτά. 

Θα κάθομαι και θα τρώω για τουλάχιστον 20 λεπτά με ίσια την πλάτη. 

Θα πω στην σοκολάτα ότι δεν είναι φάρμακο και να με αφήσει στην ησυχία μου, αρκετά προβλήματα έχω και χωρίς την «βοήθεια» της. 

Θα τρώω σοκολάτα για την γεύση. 

Θα μπλογκάρω μόνο επειδή / όταν θέλω.

Θα πήξω και θα γουστάρω.

 

Για να σκάσει λίγο το χειλάκι σου, ΕΔΩ: http://www.hereinreality.com/resolutions.html

Σούπερ ίντερεστινγκ!!!!! ΕΔΩ: