yesterday’s best friend/today’s chest pain

Standard

Το αποφεύγω το θέμα καιρό, και στις κατ ιδίαν συνομιλίες και στις πιο δημόσιες από το παρόν blog. Αποφάσισα όμως να το βγάλω από μέσα μου, (out of my chest) μπας και περάσει ο πόνος (in the chest). Tελικά όσο εγώ το αποφεύγω, τόσο  η σκέψη είναι μπροστά μπροστά στο path του μυαλού, και όλες οι άλλες ουρά κάνουν από πίσω, που σημαίνει, αν σου γράψω για κάτι άλλο, πάλι αυτή η σκέψη θα επικρατεί, και θα πρωτοστατεί… anyway, οι περιστροφές μπήκαν στην άκρη, όποιος ενοχληθεί ας ενοχληθεί, όποιος παραξενευτεί, ας παραξενευτεί.

Όταν ένα ζήτημα, γίνεται πρόβλημα, όταν γίνεται αντικείμενο σκέψης και πηγή ανησυχίας, όταν νιώθεις ότι παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις, ότι ενοχλεί, όταν το νιώθεις στο στομάχι, στο λαιμό οφείλεις να δώσεις σημασία, και να μην κάνεις τον κινέζο.

Αποφάσισα λοιπόν να το «διαχειριστώ» όπως θα έκανα αν έβλεπα ψυχολόγο, αλλά επειδή δεν βλέπω, θα εκμεταλλευτώ αυτό εδώ το μπλογκ, αλλιώς ότι άλλο και να πω, ότι και να γράψω, αυτή η σκέψη σαν σκιά θα παραμονεύει, θα καλύπτει, θα σκεπάζει κάθε άλλο «θέμα».

Σ’ ευχαριστώ για τη μύηση στο Θεό David Bowie

Σ’ ευχαριστώ για τα πρωινά που με έσερνες στην παραλία, κι ας είχα ακόμη hangover από τα ξενύχτια της προηγούμενης, κι ας μην σήκωνα το τηλέφωνο νωρίτερα

Σ’ ευχαριστώ για τις βραδυνές βόλτες με κουτάκια μπύρας και άπειρες κουβέντες

Σ’ ευχαριστώ για τα πρώτα μου μεθύσια

Σ’ ευχαριστώ που ήσουν εκεί

Σ’ ευχαριστώ που ήσουν εσύ

Σ’ ευχαριστώ για την αισιοδοξία σου, την ενέργεια σου που γέμιζε πάντα 3 δωμάτια, 3 σπίτια μάλλον

Σ’ ευχαριστώ για τα βράδυα που διαβάζαμε μαζί Castaneda στο δωμάτιο σου, σχεδόν συνομωτικά!

Σ’ ευχαριστώ για τα ατελείωτα coffee sessions σε μπαλκόνια, καπνισμένα δωμάτια, εξοχικά και μόνιμες κατοικίες

Σ’ ευχαριστώ για τις μεγαλύτερες και πιο ζεστές αγκαλιές που είχα δοκιμάσει ποτέ – μέχρι να με αγκαλιάσεις –

Σ’ ευχαριστώ για τις πρώτες μου καλοκαιρινές διακοπές χωρίς γονείς

Σ’ ευχαριστώ για το χοροπηδηχτό στο κρεβάτι με την Annie Clark

Σ’ ευχαριστώ για τις καλές και τις κακές συνήθειες που μου έμαθες

Σ’ ευχαριστώ για τις άϋπνες νύχτες υπό τους ήχους των portishead

Βάζω στη ζυγαριά τους τόνους χαράς που μου έχεις δώσει όλα τα χρόνια, και δίπλα τον πόνο των τελευταίων 5-6 μηνών, και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν καλό το ταξίδι, όσο κράτησε. Ότι για κάθε δάκρυ που ρίχνω, έχω ρίξει πολύ περισσότερα γέλια. Ότι έτσι είναι στη ζωή, τίποτα δεν σου χαρίζεται, όλα έχουν ένα τίμημα. Προσπαθώ να με πείσω να πάω παρακάτω.

Σόρρυ αν γίνομαι μελό. Πάντα ήμουν.

Κάποτε είχε ραγίσει το γυαλί, και πέσανε πάνω φίλοι κολλητοί να το κολλήσουν. Έγινε φιλότιμη προσπάθεια, αλλά ποτέ δεν έγινε η επιφάνεια λεία και γυαλιστερή όπως παλιά. Οι γρατζουνιές είναι εκεί τόσα χρόνια, οι ρωγμές εκεί να θυμίζουν το σπάσιμο σε κομμάτια. Περάσαμε πολλά από τότε, μαζί και χώρια, κυρίως όμως χώρια, πολλά και διαφορετικά, καλά και άσχημα, που μας καθόρισαν, που μας άλλαξαν, που μας πείραξαν, που μας έκαναν αυτές που είμαστε σήμερα.

Δύο διαφορετικοί άνθρωποι, και γιατί όχι, πάντα ήμασταν, όμως έπαψε να υπάρχει ο σεβασμός για τη διαφορετικότητα, πόσο μάλλον η γοητεία της διαφορετικότητας που υπήρξε ένα φεγγάρι.

Έχει πανσέληνο απόψε, κι είναι ωραία. Σφίγγω τα δάκρυα, πότε θα πάψω να είμαι μπέμπα και να κλαίω;

…China all the way to New York
Maybe you got lost in Mexico
You’re right next to me
I think that you can hear me
Funny how the distance
Learns to grow…

Advertisements

6 responses »

  1. Μαριζακι….
    Καλα εκανες και τα ειπες.
    Δυστυχως οταν σπασει το γυαλι δε ξαναγινεται ποτε το ιδιο, και πολλες φορες σπαει απο απροσεξια. Απο μια λεξη. Δεν κλαινε μονο οι μπεμπες χαρα μου. Εγω να δεις πως κλαιω μερικες φορες. Δεν ειναι αδυναμια, ειναι παραπονο και πρειει να βγει. Φιλακια!

  2. Πολύ ωραία το παρουσίασες!!! Επαναλαμβάνεται συνεχώς στις σχέσεις η ίδια ιστορία και το ζητούμενο είναι η διαφορετικότητα. Αν τυχόν η μία φίλη κάνει ενα βήμα παραπάνω ενω πηγαίνατε σε παράλληλο δρόμο σε εκείνο ακριβώς το σημείο σπάει και το γυαλί 😉 φιλιά

  3. Καλημέρα Μαριζα,
    Στον έρωτα και στη φιλία, είναι πολύ κοντά η περιφρόνηση. Το έζησα με φίλη, αναθεώρησα, κράτησα τα όμορφα και θα ευχαριστώ πάντα γι αυτά,και τα σπασμένα γυαλιά στα σκουπίδια!
    Και τα δάκρυα είναι μόνο γνώση,να το θυμάσαι.
    Φιλιά και καλή συνέχεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s