Oι Τζούλιες η Μαρίζ, και ο παλιο-Κλούνης

Standard

Είδα το Julie & Julia. Καιρός μου ήταν. Τι έμπνευση! Η ζωή αυτής της γυναίκας! Η θετική της στάση! Το χαμόγελο στο πρόσωπο της, το πείσμα της, η επιμονή της! Τι μάθημα ζωής, αλήθεια!

Θέλω να μπω στην κουζίνα και να μην βγώ ποτέ!!  Σκέφτομαι ήδη ένα καταπληκτικό κέικ σοκολάτα που έφτιαχνε η μαμά μου (φαντάζομαι το φτιάχνει ακόμη). Θα την ρωτήσω τη συνταγή. Θα το φτιάξω το Σάββατο!

Αυτό όμως θα πρέπει να περιμένει. Είναι λίγο μετά τις 10 το βράδυ και μόλις βρήκα λίγο χρόνο να παλουκωθώ. Προς το παρόν θα μείνω στα λόγια. Η κουζίνα μπορεί να περιμένει.

Η μαγειρική έχει υπάρξει θεραπευτική για εκατοντάδες γυναίκες στο παρελθόν. Τότε που οι ζωές ήταν πιο… απλές. Οι ρόλοι λιγότερο σύνθετοι, και περισσότερο ξεκάθαροι. Μπορεί να μην έγιναν όλες διάσημες και να μην έγραψαν βιβλία, όμως σχεδόν σε κάθε σπίτι, σε κάθε γειτονιά, έβρισκες και μία γυναίκα που σε στιγμές που αδυναμίας, δυσκολίας, πόνου, απελπισίας, απιστίας, οκνηρίας, ή απλά σε στιγμές άδειες, χωρίς χαμόγελο, χωρίς δημιουργία, έρωτα, αγάπη, στοργή, κατέφευγαν στην βεβαιότητα του φρέσκου βούτηρου, στην ασφάλεια της συνταγής, στην τελειότητα της ζαχαροπλαστικής, στην περιπέτεια ενός νέου πιάτου, ή στην θαλπωρή ενός παλιού αγαπημένου και δοκιμασμένου.

Tώρα που το σκέφτομαι, όχι μόνο η μαγειρική, κάθε τι οικιακής φύσεως είχε περίπου την ίδια επίδραση. Που να πιάναν δουλειά τότε οι ψυχολόγοι, οι προσωπικοί γυμναστές, οι εκπαιδευτές γιόγκα και οι μανικιουρούδες. Άλλες εποχές… Νεύρα με τα μικρά διαβολάκια; Τίποτα που δεν μπορεί να λυθεί με μια αχνιστή φρέσκια σούπα. Κρύο με το σύζυγο; Το σεξ… από το στομάχι δεν είπαμε πως περνάει;

 

E ναι λοιπόν! Η κουζίνα μπορεί να είναι η απάντηση σε πολλά προβλήματα. Και μη μου πεις τώρα ότι αρχίζω τα αντιφεμινιστικά, γιατί είμαι η τελευταία που θα το έκανε.

Ο γλυκός ο hubby μετά την ταινία (την είδε για να μου κάνει το χατήρι αν και την θεωρεί ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ταινία) άρχισε τα περί facebook-twiter-blogging, περί διαφάνειας προσωπικών δεδομένων και μπήκαμε σε βαθιά ανάλυση περί των κινήτρων πίσω από όλο αυτό το ΕΝ ΟΙΚΩ ΕΝ ΔΗΜΩ.

Αυτός, ως πιο σκληροπυρηνικός και ως εκτός όλου αυτού του παιχνιδιού ισχυρίζεται ότι όσο πιο ανασφαλής/κομπλεξικός ή χρησιμοποιώντας πιο ήπιους τόνους όσο πιο πολύ ανάγκη από προσοχή, επιβεβαίωση έχει κάποιος τόσο πιο μέσα με τα μπούνια είναι στα τερτίπια της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ. Γιατί τι άλλο είναι ένα STATUS από μια απέλπιδα κραυγή για προσοχή;

Εγώ φυσικά ως πιο αισιόδοξη, mainstream και εντός όλου αυτού του παιχνιδιού ισχυρίζομαι ότι είσαι απλά προϊόν της εποχής σου, το μέσο είναι εκεί, η διαφορά είναι ο τρόπος χρήσης στα χέρια του καθενός μας. Eγώ πάλι πιστεύω ότι όλα αυτά τα ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ είναι τρόποι για να ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ την πραγματική επαφή. Να γλυτώσουμε τα πολλά πολλά. Κυριότερα το confrontation. Την πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία. Στέλνεις εκεί ένα valentine’s sth και ησύχασες. Δεν χρειάζεται να σηκώσεις και το τηλέφωνο και να χάνεις τον «πολύτιμο» καιρό σου.

Είδα και το UP IN THE AIR. Με δύο λόγια θα πρότεινα απλά να μείνουν στη συνταγή του blockbuster και να αφήσουν τον «ψαγμένο» κινηματογράφο για τους ευρωπαίους, οι τύποι απλά δεν το έχουν.

Mε λίγα περισσότερα λόγια, α) Καταθληπτικό χωρίς λόγο και αιτία, β) Product placement χωρίς περιστροφές, αυτό δε το Hilton πρέπει να έχει βάλει το χέρι στην τσέπη δεν εξηγείται διαφορετικά, γ) ο ‘καλύτερος’ Κλούνις στη λάθος ταινία, δ) για πόσο καιρό ακόμη θα βλέπω τις συνέπειες της 11/9 στην καθημερινότητα του καλού χριστιανού οικογενειάρχη αμερικάνου; ε) έλεος πια με τα πατριωτικά, family values movies!

Τι έλεγα λοιπόν; Ά ναι, ότι όλα αυτά τα ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ είναι τρόποι για να ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ την πραγματική επαφή…

Λοιπόν, η μικρή από το Μπέρκλυ με τα πτυχία και τα όνειρα μαθαίνει ότι χώρισε με sms. To βρίσκει σκληρό και αναξιοπρεπές. Είναι η ίδια όμως που προτείνει να απολύωνται οι ανά την αμερικάνικη ήπειρο μέσω web conference προκειμένου να μειωθούν τα μεταφορικά κόστη που προκύπτουν από την απόλυση πρόσωπο με πρόσωπο. Στο τέλος και η ίδια θα παραιτηθεί… μέσω sms.  

Καλά πλάκα μας κάνεις; Mε αυτό το ημερολόγιο τι σκέψεις περιμένεις να κάνεις δηλαδή; 😀

Advertisements

4 responses »

  1. Είναι και αυτή μια εκδοχή από τις πολλές γύρω από την virtual επικοινωνία. Νομίζω όποιος δεν έχει εμπειρική γνώση γύρω απο αυτή την επικοινωνία είναι δύσκολο να την κρίνει. Υπαρχουν τόσοι παράμετροι όσο και η ανθρώπινη διάσταση 😉

  2. Το ειδα κι εγω το εργο Τζουλι ξαι Τζουλια και με απογοητευσε λιγο το μερος που ειχε Τζουλι. Ισως ομως να ηταν υποτονικο για να αναδειχθει η Τζουλια. Ερμηνεια αλφα αλφα απο την Μαρυλ Στρηπ.
    Πιστευω οτι στατιστικα εχει δικιο ο καλος σου. Ομως βλεπω τον εαυτο μου που θελω απλα μια επικοινωνια με αγαπημενους στην Ελλαδα και δεν προσθετω ΚΑΝΕΝΑ αν δεν τον ξερω εστω και λιγο. Μαλλον παιρνω πιο πολλα παρα δινω. Συμφωνω με Πηνελοπη Αμπουνταμμπιου. Εργαλειο στα χερια μας ειναι καθε διαδυκτιακο μεσο.

    • kai ego to idio, thelo epikoinonia me tus filous pou den vlepo stin xora, diladi aftous pou i zoi kapote enose tis diadromes mas kai simera einai makria, i aftous pou i kathimerinotita tous roufixe stous kanapedes kai eimaste konta.
      tora teleftaia kano add, kai friends of friends, but that;s as far as I will ever take it…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s