Category Archives: αποσπασματικά

pizza home edition

Standard

First it was the heat, then it was the wind. In either case, I have been forced to stay away from the beach the last couple of weekends. And that has had its toll on me.

Finally last Sunday, I thought, what the heck, since we’re staying at home, let’s make something out of it.

My pizza recipe is one quarter memory (Giorgia my sicilian friend taught me how to do it back in the student days) -one half instinct-and one quarter asking my dad. (he is after all a capable bread maker, among other things, that is).

For the sauce I used Jamie Oliver’s Red Onion and Rosemary – made with sweet red onions, fragrant rosemary and a hint of chilli.

As for the toppings, as you can see below, my pizza was double trouble. Half ham-ventricina (a type of mildly spicy sausage) -2 types of yellow cheeze (mild and more spicy) – green peppers and baycon. And half mushrooms, chicken, olives, sundried tomatoes, red/orange/green peppers.

(


for a decent pizza recipe, you can check:

http://www.recipepizza.com/doughs/

My choice (as they offer a wide array of versions) would have to be the

Sicilian Pizza Dough Recipe

Ingredients Required


  • 1 1/2 cups of warm water (105F)
  • 4 cups all−purpose flour
  • 1 tablespoon of salt
  • 4 tablespoons of olive oil
  • 2 pkgs. active dry yeast

Step by Step Procedure


  1. Combine yeast, 1/2 cup flour, and water in a bowl covered with plastic wrap. Allowrise for 15 minutes. Stir to deflate.
  2. Add 2 cups of remaining flour with salt, 1 cup cool tap water, and oil. Mix thoroughly with a wooden spoon.
  3. Add yeast mixture.
  4. Mix in remaining flour.
  5. Knead 15 minutes on a floured surface (10 minutes in a machine) until smooth.
  6. Place dough in bowl dusted with flour and cover with plastic wrap. Let rise until doubled size (1 to 2 hours).
  7. Punch dough down and put in ziploc bag in the refrigerator until ready to use.
  8. Preheat oven to 500F.
  9. Remove dough from refrigerator when ready to shape into crust.
  10. Punch down dough and roll out on a lightly floured surface.
  11. Lightly oil (olive) a 17 1/2″ X 11 1/2″ X 3/4″ pan. Place dough in pan and push to stretch evenly leaving a lip up against sides of pan. Let rest for 10−15 minutes.
  12. Spread sauce over crust and top with cheese and place desired toppings.
  13. Bake in a 450 degree oven for 25 minutes, or until crust is golden brown.

Amsterdam wrap-up

Standard

Υπότιτλος: «information overload» ή «πως να μάθεις τα πάντα για μια .com σε 4 μέρες» ή μάλλον «πως να νιώσεις ότι το κεφάλι σου ζυγύζει 29 κιλά περισσότερο από …. το περασμένο Σάββατο…»

Δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω αλλά ένα είναι σίγουρο. Τώρα που το σκέφτομαι, ο Ολλανδός ήξερε πολύ καλά πως να το «δομήσει» το όλο θέμα. Ξεκινάς με κυριακάτικη πτήση, άφιξη σε χοτέλι, όπου στη ρεσεψιόν δεν βρίσκουν την κράτηση σου, ή μάλλον σύμφωνα με τις πληροφορίες τους σε αναμένουν την επόμενη μέρα, καμία απολύτως αβρότητα, δείπνο ή pick up από το αεροδρόμιο από την πλευρά του «οικοδεσπότη»  (no arms and no surprises please), καμία έκπληξη, έχουμε ξανάρθει, σας ξέρουμε πια, τι χοντρόπετσοι μπορείτε να γίνετε, και κάνει τρελή γκέλα προς τα πάνω, βλέπω τα graphs και τα θαυμάζω, καταλήγοντας σε κρεσέντο και πάρτυ χριστουγεννιάτικο (όχι αστεία, πολύ χριστουγεννιάτικο, με λάμψη και finger food με όλες τις επισημότητες, και ποτό να ρέει για πάντα, και κρουστά live, και μπάντα, και super djs)

http://simonsphotography.wordpress.com/

Λοιπόν θα προσπαθήσω να σου μεταφέρω TOYΛΑΧΙΣΤΟΝ το feeling, γιατί την ιστορία όλη, ούτε την θυμάμαι, ούτε και έχει σημασία. Μέσα σε μία ημέρα, και μετά από χιονοστιβάδα emails ενημερώνομαι για τα νέα μου επαγγελματικά καθήκοντα, και το ξεκίνημα μου στη νέα μου δουλειά. Οκ, μέχρι εδώ καλά. Πολύ σύντομα μαθαίνω ότι θα πρέπει να κάνω εκπαίδευση στα κεντρικά της εταιρίας, και πάλι οκ, και ότι θα πρέπει να πάω στο Άμστερνταμ για αυτό το σκοπό.

Την Παρασκευή έχω την προσφορά, την Κυριακή πετάω, οπότε οι ρυθμοί είναι λίγο… γρήγοροι, και το Σάββατο χωράω μία mother-daughter day για να δω τη μανούλα μου, να πάμε στα μαγαζιά, και να την κεράσω στο Φασόλι για τα ευχάριστα και να κάνουμε ένα catch up της προκοπής.

Την Δευτέρα το πρωί φτάνω στο γραφείο, όπου γνωρίζω ούτε λίγο ούτε πολύ, τα to dos και τα to donts, τα greeks και τα italians, τα old και τα new, με εκπαιδεύει ο Τάσος, ναι καλά μάντεψες, Έλλην, στα αγγλικά φυσικά, γιατί δεν είμαστε μεταξύ μας για καφέ, και μαζί μου είναι και η Sue από τη Βοστόνη (Ηey guys! what’s up!?) που ζει με τον partner της στο Άμστερνταμ, και η Lauren από την φίλη Βρετανία που μόλις γύρισε από το ταξίδι της στην Ινδία και φοράει αυτό το απίστευτο παλτό που αγόρασε σε ένα fleat market στην Κοπενχάγη.

Ο Τάσος με συστήνει στα υπόλοιπα ελληνάκια της παρέας, μας κάνει το guided tour, παρατηρώ γύρω μου γύρω στις 200 χαρούμενες φατσούλες, από κάθε γωνιά της γης, αρκετά απασχολημένες αλλά και αρκετά ζωηρές, vibrant νομίζω είναι η λέξη, για να πάρεις μια ιδέα. Η μέρα περνάει πολύ γρήγορα, με πολλά, πάρα πολλά κι ενδιαφέρονταα να μάθω, το απόγευμα είναι εδώ, βγαίνω έξω να νιώσω τους 0 βαθμούς κελσίου, έχει πέσει η νύχτα, σύντομη βόλτα μέχρι τα ανθοπωλεία, λίγο να θυμηθώ παλιότερες βόλτες στην ίδια πόλη, λίγο να χαζέψω  ένα μαγαζί με πολύ κουλά παιδικά παιχνίδια. Παίρνω το τραμ της επιστροφής.

Για τις δύο μέρες που ακολουθούν, Τρίτη και Τετάρτη, το πρόγραμμα λέει workshop και ο προορισμός λέγεται RAI CONFERENCE CENTRE. Άλλο να στο λέω, και άλλο να το βλέπεις. Νομίζεις ότι είναι μία μετα-μοντέρνα πολυθρόνα, αλλά δεν είναι, νομίζεις ότι είναι διαστημόπλοιο αλλά δεν είναι, είναι το πιο σύγχρονο συνεδριακό κέντρο της Ευρώπης και ένας λόγος για business functions στο άτακτο Άμστερνταμ.

Εδώ τα lunch break είναι καλύτερα από του γραφείου, και το κιλάκι θα το τσιμπήσω πολύ εύκολα. Στο coffee break σερβίρονται μικρά mars, κτλ και η ζημιά είναι αναπόφευκτη. Οι παρουσιάσεις είναι inspiring όπως λέει και το RAI στα ποτήρια του καφέ, και η αισιοδοξία που δίνουν τα …νούμερα και η αποτίμηση της χρονιάς που φεύγει, έκδηλη. Επ’ ευκαιρίας, ανακοινώνουν bonus, στόχους και όλα τα σχετικά, και οι 2 μέρες περνούν με παρουσιάσεις, στοιχεία, pep talk, motivational speeces και τα γνωστά εταιρικά τερτίπια, παραμονών χριστουγέννων. Not bad, not too exciting either.

Οι μέρες περνούν και οι πολυ-κούλτουροι συνεργάτες αρχίζουν και διαμορφώνουν παρεάκια, πολύχρωμα και πολύμορφα, κάνοντας τις μέρες να κυλούν όλο και γοργότερα και τις δραστηριότητες όλο και περισσότερο fun.

Φτάνουμε στην Πέμπτη και σήμερα έχουμε ημι-αργεία κατά το ολλανδικότερον, καθότι το βράδυ ακολουθεί το χριστουγεννιάτικο πάρτυ της εταιρίας, (το ticket-στικεράκι το πήραμε ήδη από τη Δευτέρα), και θα πρέπει να υποδεχτούμε σχετικά ξεκούραστοι τη μεγάλη νύχτα! Σήμερα ο προορισμός λέγεται Dorint Hotel και θα μας πάει το λεωφορείο σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ξενοδοχεία αεροδρομίων… του κόσμου! Ένα θα σου πω, η τοποθεσία απένανατι από το AMSTERDAM FOREST δεν είναι τυχαία. Οι τύποι είναι full on στο SASTAINABILITY και στο FAIR TRADE, έχουν αφιερώσει θεματικό όροφο με δωμάτια αυτής της φιλοσοφίας, και ο σεβασμός τους για το περιβάλλον θέλουν να αποτελέσει food for thought για τον πελάτη χωρίς να επιβάλλουν απαραίτητα την άποψη τους.

Το lunch έχει ξεφύγει τελείως σήμερα, τουλάχιστον 10 διαφορετικά επιδόρπια, μετά από τον βραβευμένο μπουφέ, νομίζω φτάνουν για να αφήσουν την τέλεια τελευταία εντύπωση μετά από ένα εξαίσιο γεύμα.

Θα ξεκλέψω πάλι λίγο χρόνο για να πάω στο κέντρο, να περπατήσω λίγο, να μυρίσω λίγο, να χιονιστώ λίγο. Θα πιώ ένα καφέ με τις δύο σουηδέζες φίλες μου, και θα γυρίσω γρήγορα πίσω να ετοιμαστώ για τη μεγάλη βραδιά! … Τα υπόλοιπα, τα μαντεύεις, 3 ώρες ύπνος, και επιστροφή με hangover από το χιονισμένο Άμστερνταμ, στην ηλιόλουστη Αθήνα. Για να δούμε!!

happy go lucky

Standard

Ή αλλιώς γιατί σήμερα είναι η τυχερή μου μέρα,

ή αλλιώς πως να νιώσεις πολύ χαρά, με πολύ απλά βήματα, και χωρίς κόπο.

0) Αναζητώ μια οδό, η opel έχει μεταφερθεί σε μια οδό Κομνηνών στο Ελληνικό, αλλά υπάρχει και Κομνηνών στην Αργυρούπολη… είναι λίγο μπέρδεμα,…, ρωτάώ 2 περαστικούς. Ο πρώτος συμβουλεύτηκε χάρτη για να με εξυπηρετήσει, η δεύτερη ευγενέστατη κυρία, άφησε τον άντρα της να περιμένει στο μπροστινό αυτοκίνητο για να μου εξηγήσει αναλυτικότερα….!

1) Φτάνω στην Κομνηνών και στο συνεργείο να φτιάξω τον καθρέπτη του αυτοκινήτου που κάποιος (με απίστευτη αίσθηση του χιούμορ) αποφάσισε να μου αφαιρέσει εχτές το βράδυ, για να διαπιστώσω ότι κάνει τα μισά χρήματα από όσα είχα φανταστεί.

2) στα starbucks όπου σπεύδω να ευχαριστήσω τον εαυτό μου και να ξοδέψω μερικά από τα έξτρα χρήματα που περίσσεψαν από τον καθρέπτη, διαπιστώνω ότι τα χριστούγεννα ήρθαν στην πόλη.!

PB060483

PB060484

3) βγαίνοντας από το κατάστημα με το φρεσκοαλεσμένο christmas blend ανά χείρας πατάω προσεκτικά για να μην πατήσω μια πανέρμορφη πασχαλίτσα, ενώ από δίπλα πετάει μια κίτρινη (απίστευτα έντονο κίτρινο, σαν καρτούν) πεταλουδίτσα! (Υπερπαραγωγή!!)

4) προχωράω ακάθεκτη, και ολίγον χαμογελαστή πλέον, φτάνω στο κατάστημα που σκοπεύω μήνες τώρα να κάνω μια αλλαγή και δεν έχω προκόψει, και λεω από μέσα μου, τώρα εγώ ότι θυμάμαι χαίρομαι, δεν πρόκειται να μου το κάνουν το χατήρι, αλλά ναι, υπάρχει Θεός(!) και η υπεύθυνη στις αλλαγές μου δίνει ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ και μου λέει ότι ΔΕΝ ΛΗΓΕΙ ΠΟΤΕ!!! (Φτάνει να το χρησιμοποποιήσω στο ίδιο κατάστημα της αλυσίδας). Θα το πω, και θα πω και ένα μεγάλο μπράβο, είναι τα ΚΟΣΤΑ ΜΠΟΝΤΑ! Τhank you!

5) έχοντας πια αναθαρήσει ότι ναι, ότι θέλω σήμερα θα γίνει, συνεχίζω με θράσσος σε άλλο κατάστημα του οποίου αυτή τη φορά η τσαντούλα με το δωράκι έχει πια γίνει μέρος αυτού του σπιτιού…, και ναι, η κυρία στο ταμείο αν και διαπιστώνει ότι έχει περάσει διάστημα 2 μηνών και πλέον, με αφήνει να το αλλάξω, όταν δε φτάνω να πληρώσω και ρωτάω αν υπάρχει διαφορά, μου λέει, «ναι, βεβαίως υπάρχει, και μου δίνει πίσω 7 ευρώ!!!!!!!!!!!!! Μπράβο και πάλι και πολλά ευχαριστώ στην κα στα OXFORD που μου έκανε την ζωή πιο εύκολη!

6) πλέον δεν πιστεύω στα μάτια μου, νιώθω σαν τον Jim Carrey στο Truman Show, λέω δεν μπορεί θα έχω φάει κλήση για το παράνομη στάθμευση, ποτέ δεν ξέρεις πια με την δημοτική αστυνομία. Πλησιάζοντας το αυτοκίνητο, βλέπω πράγματι ένα χαρτάκι στο παρμπρίζ,… αλλά είναι ένας ακόμη λόγος να χαμογελάσω(!) …μάρκετινγκ σου λέει ο άλλος! Η κα Σαρρή διαφημίζει το νέο της salon de beaute, και παρακαλώ πολύ ιδού και οι τιμές!

PB060481

PB060482

7) Με το ηλίθιο χαμόγελο στα χείλη (για να μην παρεξηγούμαστε, συνήθως είμαι στρίτζω) ανηφορίζω, αυτή τη φορά οδηγώντας, με κατεύθυνση τα lidl και τα marks n spencer. Εννοείται χαμογελάω στον οδηγό που έχει μπλοκάρει όλο το πάρκινγκ στο σούπερ μάρκετ γιατί το βρίσκω ψιλο-αστείο, και γιατί δεν χαλιέμαι πλέον ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ, και εκείνος ανταποδίδει…. σχεδόν όπως στο διαφημιστικό είμαστε, μόνο η μουσικούλα μας λείπει!

8) Αφού έχω ζήσει την απόλυτη εμπειρία, να μου αρέσω στο δοκιμαστήριο (όχι αυτό δεν παίζει, κάτι μου ρίξανε στον καφέ στα starbucks δεν γίνονται αυτά σου λέω!!!), πηγαίνω στο ταμείο, όπου και ζητάω (ΜΑΘΕ ΝΑ ΖΗΤΑΣ!!! αυτό έπρεπε να έχω βάλει τίτλο, τελικά ΔΟΥΛΕΥΕΙ!!) αν είναι εύκολο να μου δώσουν την κρεμαστούλα, η κοπέλα μου απαντάει αφοπλιστικά, ασφαλώς όσες θέλετε, και βάζει 3-4 κρεμάστρες στην τσάντα με τα ψώνια μου…….

Αν δεις μια χαζοχαρούμενη εκεί έξω, να χαμογελάει, μην την κράξεις, μπορεί απλά να είναι η μέρα της!

blogger 1oς έτους!!!

Standard

one yr blogger

Δεν ξέρω πως/που/γιατί/ αλλά για κάποιο λόγο, ή και για κανένα, στις 30/10/2008 ξεκίνησα (όχι δειλά δειλά, αλλά μάλλον με φόρα!) το πείραμα του blogging.

https://marizz.wordpress.com/2008/10/30/why-i-blog/

Ένα από τα πρώτα μπλογκ που διάβασα, και ένα από αυτά που ακόμη διαβάζω, ήταν αυτό της Ριτς. http://ritsmas.wordpress.com/

Η αμεσότητα, η σεμνότητα, η αισθητική, και η αντίληψη με γοήτευσαν. Η ανάγνωση, έφερε τον σχολιασμό, και ο σχολιασμός την διαπίστωση της ανάγκης για έκφραση, γραπτή και ανοιχτή προς πάσα κατεύθυνση. Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι πρώτοι «φίλοι» ήρθαν μετά από βόλτα της Ριτς, και ευγενικό σχόλιο για τα καλορίζικα, οι πόρτες άνοιξαν, και ένα νέο μπλογκάκι γεννήθηκε! Από τότε κύλισε ένας χρόνος, με γιορτές και πανηγύρια, αναποδιές και μικρο-χαρές, εθνικές εκλογές και οικονομική κρίση. Ένας χρόνος με νέους φίλους, νέους λόγους να μουρμουρίζω, νέα σχόλια να με κάνουν να χαμογελάω, νέες σκέψεις να με βασανίζουν.

Όταν ξεκίνησα αυτό το ταξίδι, δεν είχα πακετάρει σχεδόν τίποτα μαζί μου. Μόνη αποσκευή, οι κεραίες μου ανοιχτές. Ένα χρόνο μετά, και έχοντας πλεόν ξεπεράσει τη φάση της εμμονής με τα στατιστικά, τα ορθογραφικά λάθη, και τις παρενέργειες των όχι και τόσο θερμών πάντα σχολίων, είμαι ακόμη εδώ (αυτό όχι, δεν το φανταζόμουν!), και κοίτα, πόσα πραγματάκια έχω μαζέψει στις αποσκευές μου!  Εύχομαι να’μαστε καλά και να ταξιδεύουμε, πάντα πρώτα με το μυαλό, κι ύστερα και με το σώμα.

Φιλιά πολλά!

πήρα κόκκινα γυαλιά…

Standard

Πρέπει να το ομολογήσω. Πολλούς φίλους και μη bloggers τους θαυμάζω. Που κατορθώνουν και είναι συνεπείς στο ραντεβού τους, που δεν σωπαίνουν, που δεν το βάζουν κάτω!

Έχω τόσα να σου πω, έχω αναβάλει, έχω λογοκρίνει τόσα, έχω γράψει έχω σβήσει άλλα τόσα, και το χειρότερο, έχω χάσει (γκλουπς) κάποια άρθρα (και δεν τα ξαναγράφω επ΄ουδενεί λόγο, για τον απλούστατο λόγο ότι κάτι που μπορεί να θέλω να σου πω στις 10 Οκτωβρίου, δεν είναι απαραίτητο να θέλω να στο πω και στις 22), έπεσε και η κατάρα των υπολογιστών στη μέση, που να προλάβω.

Σήμερα παρέλαβα τον ριμαδο-hp από το service μετά από 3 εβδομάδες! Εν τω μεταξύ εδώ και 3 εβδομάδες δουλεύω από τον παππού-laptop, με όλες τις συνέπειες αυτού, επέστρεψα στα κόκκινα γυαλιά ηλίου, αφού μου κλέψανε τα πιο αγαπημένα μου και τελευταίο απόκτημα ιδίας μάρκας, κατέβασα τα χειμωνιάτικα, τακτοποίησα τις ντουλάπες,  (αυτό δεν είναι project, ίκτερος είναι), έβαλα τα χαλιά, έκανα ορισμένες ενέσεις ανανέωσης στο σπίτι…, λίγο IKEA, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, κάτι έγινε πάλι, για να νιώσουμε καλύτερα, πιο όμορφα, πιο άνετα, ίσως και πιο λειτουργικά. Όπως και να το κάνουμε, το φθινόπωρο είναι πάντα εποχή για το σπίτι, και τις ανάγκες του. Έκανα back up (και στους 2 υπολογιστές παρακαλώ!), αποχαιρέτησα μία εκ των 3 κολλητών (και κουμπάρα πλέον) για το ταξίδι που θα ορίσει την νέα της ζωή (με τις ευχές μου, και με το καλό να ανταμώσουμε πάλι), άνθισαν και πάλι τα γεράνια στο μπαλκόνι, από δίπλα και οι νεοαφηχθείς φίλοι, τα υπέροχα ροζ χρυσάνθεμα μου, τα μεγάλα τα παλιά όχι τα μίνι, προμηθεύτηκα πολύ πρακτικά και όμορφα φορμάκια για κέικ και γλυκά για να είμαι έτοιμη για τα φετινά χριστούγεννα(!), τακτοποίησα όλο το χαρτομάνι/βιβλιομάνι/περιοδικομάνι στην καινούρια μου ραφιέρα που βρήκε τη θέση της πίσω από το γραφείο, άλλαξα όλα τα δώρα γάμου που δεν ήταν και τόσο πολύ της ορέξεως μου και βρήκα χώρο και παρέα για τα υπόλοιπα μέσα στο σπίτι, ξεφορτώθηκα την περιττή κόμη της νύφης, πρόσθεσα κόκκινες πινελιές στο σαλόνι που ήταν πολύ μουντό βρε αδερφέ.

bed-time stories_όνειρα και παραμύθια

Standard

Oι πιο ωραίες ιστορίες που έχεις ακούσει, ξεκινούσαν κάπως έτσι. ‘Μια φορά κι έναν καιρό….’. Το μπλόγκ αυτό δεν αγαπάει τις ψεύτικες ιστορίες και τα παραμύθια (αν και βαθιά μέσα του ονειρεύεται τη μέρα που θα λέει και παιδικά παραμύθια) είναι αυτοβιογραφικό και εγωκεντρικό, ωστόσο, αγαπάει την ανανέωση, την εξέλιξη, και τις μικρές και μεγάλες αλλαγές που βοηθούν την γράφουσα να κρατάει τα spirits higher και τα χαμόγελα wider.

Αφού πήραμε απόφαση να ομορφύνουμε το χώρο μας, όλα σε ένα… νοικοκυρεμένα!

και να γιορτάσουμε την αγάπη μας, it’s the first day …οφ δε ρεστ οφ γιορ λαιφ!!

ήρθε η στιγμή που όλοι περιμέναμε!

ή μάλλον για να ακριβολογούμε που εγώ περίμενα…!

Επιτέλους, να ισιώσει λίγο η πλάτη μας, να βρει το σώμα τη σωστή του στάση, να γίνει το κρεβάτι σημείο συνάντησης και χαλάρωσης, ηρεμίας και έντασης (μόνο σεξουαλικής, οι άλλες εντάσεις παρακαλούνται όπως παραμείνουν εκτός συνόρων υπνοδωματίου), ξεκούρασης και τρυφερότητας.

Γυρίζω τους δρόμους σε αναζήτηση του νέου καταφυγίου των ονείρων μου. Έλα να σου δείξω!

3896951729_1a9f01bbd3_o

bedroom40

le-patio.003235

bedroom76

bedrooms2

bedrooms12

lilac_bedroom2

bedroom77

bedroom94

le-patio.003189

bedroom106

master-bedroom

sticker_Wall

le-patio.003209