Tag Archives: Amsterdam

Amsterdam: the window effect (windows can’t lie)

Standard

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τα μεγάλα παράθυρα του Άμστερνταμ. Για τα μεγάλα παράθυρα χωρίς κουρτίνες, για τον καλβινισμό και τα κατάλοιπα του στη σημερινή πρωτεύουσα της γοητευτικής αυτής Κάτω Χώρας.

Αντί αυτού, θα σου δείξω πως είναι η ζωή μέσα από αυτά, για κάποιους τυχερούς που ζουν και εργάζονται εκεί.

Και επειδή πάντα επιθυμούμε αυτό που δεν έχουμε, αυτοί σίγουρα θα ζήλευαν τη δική μου θέα θάλασσα (δεσμεύομαι να ποστάρω αντίστοιχα), αλλά προς το παρόν χρησιμοποιώ το παρόν βήμα για να νοσταλγήσω και να ζηλέψω τη δική τους θέα στο κανάλι.

Advertisements

Amsterdam: the exotic effect

Standard

In The Art of Travelling, Alain De Botton describes Amsterdam as exotic.

On disembarking at Amsterdam’s Schiphol Airport, only a few steps inside the terminal, I am struck by a sign hanging from the ceiling that announces the ways to the arrivals hall, the exit and the transfers desks…

The exoticism is located in particular areas; in the double a of Aankomst, in the beighbourliness of a u and an i in Uitgang, in the use of English subtitles, in the word for desks, balies, and in the choice of practical modernist fonts, Grutiger or Univers.

If a sign provokes such pleasure, it is in part because it offers the first conclusive evidence of having arrived elsewhere.

It is a symbol of abroad.

A few papes later he raises the question:

Why be seduced by something as small as a front door in another country? Why fall in love with a place because it has trams and its people seldom have curtains in their homes?

However absurd the intense reactions provoked by such small foreign elements may seem, the pattern is at least familiar from personal life. There too we may find ourselves anchoring emotions of love to the way a person butters bread or turning against them because of their taste in shoes. To condemn ourselves for these minute concerns is to ignore how rich in meaning details may be.

…My enthusiasms in Amsterdam were connected to my dissatisfactions with my own country, with its lack of modernity and aesthetic simplicity, with its resistance to urban life and its net-curtained mentality.

What we find exotic abroad may be what we hunger for in vain at home.

I amsterdam 2 (the foodie report)

Standard

Όταν άκουγα αυτές τις μουσικές, ήμουν φοιτήτρια και για κάποιο λόγο (που μόνο τώρα αντιλαμβάνομαι) με είχε βγάλει ο δρόμος στο Rotterdam.

Ιδέα δεν είχα τότε ότι αργότερα θα επισκεπτόμουν την ίδια χώρα για δουλειά, υποθέτω είμαι από τις εξαιρέσεις, δεν έχω πάει ποτέ στην Ολλανδία για τουρισμό, είτε με την ιδιότητα του φοιτητή είτε του εργαζόμενου πάντως  την έχω γυρίσει σχεδόν όλη!

Αυτές τις μουσικές πάνω κάτω ακούω και σήμερα. Και η Ολλανδία είναι κομμάτι της ζωής μου ξανά. Παράξενη που είναι η ζωή!

Στον αέρα με την KLM. Ανήμερα Βαλεντίνου. Το σοκολατάκι αυτό το έχω ακόμη.

De Balie. Με τέτοιο κατάλογο…. η σημερινή μέρα προμηνύεται πεντανόστιμη!

Σούπα, σούπα, σούπα! Τι μού’ πες;

O Jose έχει γενέθλια. Κάποιος το σφύριξε. (ευτυχώς) Σκάνε 3 κέικ… μέχρι να πιάσω κάμερα στο χέρι είχαν φύγει τα μισά κομμάτια! Όσο για μένα, σιγά μη διάλεγα άλλο. Μηλόπιττα και πάλι μηλόπιττα. Στην Ολλανδία είμαστε!

Συμμαχία γέλιου από εκπροσώπους Ολλανδίας – Αγγλίας – Ισπανίας – Τουρκίας μετά καταναλώσεως γλυκών θερμίδων. Μμμμ!

Ταπεινό μεν, πεντανόστιμο δε, dinner σε irish pub… Μαγική λεπτομέρεια το μπολάκι με το νερό και τα λεμονάκια για τα χέρια που θα επιτεθούν στα spare ribs 🙂 Στην ίδια πιατέλα και 3 διαφορετικές σάλτσες. Εννοείται από δίπλα τα γνωστά φακελάκια με την υπέροχη ρευστή και απαλή μαγιονέζα calve.

Νext time, patat met mayonnaise στο δρόμο !!!

I amsterdam 2 (παρτ ουάν)

Standard

Τόπος: hotel lobby

Aξεσουάρ: 1 ποτήρι κόκκινο κρασί

Ώρα: τοπική dinner time

Για το ξενοδοχείο, δεν θα σου πω πολλά για 2 λόγους.

  1. Πάτησα το πόδι μου μόνο για ύπνο, πρώτον γιατί είχα πολύ μεγάλη μέρα και
  2. δεύτερον γιατί απλούστατα τα δωμάτια του κατά τα άλλα εντυπωσιακού αυτού καταλύματος … είναι pocket size, και … σε διώχνουν, βέβαια ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ(!) γιατί όλη η πόλη είναι κυριολεκτικά στα πόδια σου!

 LOCATION – LOCATION – LOCATION!

http://www.hotel-museum.com/

The Best Western Apollo Museum Hotel Amsterdam is a three star hotel, next to the Rijksmuseum and close to the Leidseplein. The Concertgebouw, the Vondelpark and the well-known shopping street P.C. Hooftstraat are within walking distance of the hotel. 

The Leidseplein (Casino and theatres), the Van Gogh Museum, the Municipal Museum (modern art) and the historical city centre with the famous canals are all in a few minutes walking distance. Boatrides, the Museum boat, the water taxi and the Canalbikes leave nearly in front of the hotel.

Καταπίνω τις νέες πληροφορίες. Λιγότερες μέρες, περισσότερο food for thought! 2 μέρες στο De Balie, γεμάτο πρόγραμμα, εντυπωσιακό industrial περιβάλλον, ιδιαίτερες φατσούλες, και για μια ακόμη φορά είμαστε ένα πολύ-εθνικό team και αυτό από μόνο του είναι πολλά υποσχόμενο για τις κουβέντες που πρωταγωνιστούν στα lunch και coffee breaks.

 

http://www.debalie.nl/

Kleine-Gartmanplantsoen 10

1017 RR AMSTERDAM

Neighbourhood: Leidseplein

The cultural centre De Balie is located near to the Leidseplein and is almost always extremely busy due to the many performances and debates held here. It is located in the former judicial institute. Each day there is a special ‘rush-menu’ for guests that are on their way to performances.

Ηighlight Νο 1 της ημέρας ο «specialist» . Marketing specialist με ειδικότητα software engineer.  Τον γκούγκλαρα εννοείται και τον ακολούθησα στο twitter. Σιγά μην τον άφηνα. Ο τύπος είναι αυτό που λέμε inspirational + motivational μέχρι … αηδίας. Θέλεις να πάς πίσω να σκιστείς στη δουλειά!

 Νο 2 Ο CEO, γητευτής ως ήθιστε. Δεν μασάμε, αλλά μας τυλίγει σε μια κόλα χαρτί, παρόλα αυτά. Με δύο λόγια σε κάνει να αμφισβητήσεις αυτά για τα οποία είσαι σίγουρος.

Δεν πρόκειται για έναν hIPPO!

Όχι δεν είναιι!

Πρώτα δοκιμάζω κάθε ιδέα και μετά αποφασίζω.

TEST IT, TEST IT, TEST IT. Proof before belief.

HIPPOS: Highest Paid Person’s Opinion / ή Highest Paid Person in Organization ανάλογα ποιον ορισμό επιλέγεις.

Νο 3 ‘λαστ νάιτ Dimitra saved my life, with a couple of beers and an honest cheer.’ Αυτά είναι! Σε ευχαριστώ και από δω κορίτσι! Και εύχομαι εις το επανειδείν!

Για απόψε θα δείξει. Αύριο πρέπει να σηκωθώ νωρίς να φάω πρωινό νωρίς, να πάω στο 9-5 ραντεβού στο De Balie, να γυρίσω στο ξενοδοχείο για check out (πρέπει να πάρει το πολύ 8 λεπτά), να πάρω το λεωφορείο των και 20, να φτάσω στο αεροδρόμιο στην ώρα μου…………λογικά κατά τις 1 θα είμαι στο Βενιζέλο.

(to be continued)

Amsterdam wrap-up

Standard

Υπότιτλος: «information overload» ή «πως να μάθεις τα πάντα για μια .com σε 4 μέρες» ή μάλλον «πως να νιώσεις ότι το κεφάλι σου ζυγύζει 29 κιλά περισσότερο από …. το περασμένο Σάββατο…»

Δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω αλλά ένα είναι σίγουρο. Τώρα που το σκέφτομαι, ο Ολλανδός ήξερε πολύ καλά πως να το «δομήσει» το όλο θέμα. Ξεκινάς με κυριακάτικη πτήση, άφιξη σε χοτέλι, όπου στη ρεσεψιόν δεν βρίσκουν την κράτηση σου, ή μάλλον σύμφωνα με τις πληροφορίες τους σε αναμένουν την επόμενη μέρα, καμία απολύτως αβρότητα, δείπνο ή pick up από το αεροδρόμιο από την πλευρά του «οικοδεσπότη»  (no arms and no surprises please), καμία έκπληξη, έχουμε ξανάρθει, σας ξέρουμε πια, τι χοντρόπετσοι μπορείτε να γίνετε, και κάνει τρελή γκέλα προς τα πάνω, βλέπω τα graphs και τα θαυμάζω, καταλήγοντας σε κρεσέντο και πάρτυ χριστουγεννιάτικο (όχι αστεία, πολύ χριστουγεννιάτικο, με λάμψη και finger food με όλες τις επισημότητες, και ποτό να ρέει για πάντα, και κρουστά live, και μπάντα, και super djs)

http://simonsphotography.wordpress.com/

Λοιπόν θα προσπαθήσω να σου μεταφέρω TOYΛΑΧΙΣΤΟΝ το feeling, γιατί την ιστορία όλη, ούτε την θυμάμαι, ούτε και έχει σημασία. Μέσα σε μία ημέρα, και μετά από χιονοστιβάδα emails ενημερώνομαι για τα νέα μου επαγγελματικά καθήκοντα, και το ξεκίνημα μου στη νέα μου δουλειά. Οκ, μέχρι εδώ καλά. Πολύ σύντομα μαθαίνω ότι θα πρέπει να κάνω εκπαίδευση στα κεντρικά της εταιρίας, και πάλι οκ, και ότι θα πρέπει να πάω στο Άμστερνταμ για αυτό το σκοπό.

Την Παρασκευή έχω την προσφορά, την Κυριακή πετάω, οπότε οι ρυθμοί είναι λίγο… γρήγοροι, και το Σάββατο χωράω μία mother-daughter day για να δω τη μανούλα μου, να πάμε στα μαγαζιά, και να την κεράσω στο Φασόλι για τα ευχάριστα και να κάνουμε ένα catch up της προκοπής.

Την Δευτέρα το πρωί φτάνω στο γραφείο, όπου γνωρίζω ούτε λίγο ούτε πολύ, τα to dos και τα to donts, τα greeks και τα italians, τα old και τα new, με εκπαιδεύει ο Τάσος, ναι καλά μάντεψες, Έλλην, στα αγγλικά φυσικά, γιατί δεν είμαστε μεταξύ μας για καφέ, και μαζί μου είναι και η Sue από τη Βοστόνη (Ηey guys! what’s up!?) που ζει με τον partner της στο Άμστερνταμ, και η Lauren από την φίλη Βρετανία που μόλις γύρισε από το ταξίδι της στην Ινδία και φοράει αυτό το απίστευτο παλτό που αγόρασε σε ένα fleat market στην Κοπενχάγη.

Ο Τάσος με συστήνει στα υπόλοιπα ελληνάκια της παρέας, μας κάνει το guided tour, παρατηρώ γύρω μου γύρω στις 200 χαρούμενες φατσούλες, από κάθε γωνιά της γης, αρκετά απασχολημένες αλλά και αρκετά ζωηρές, vibrant νομίζω είναι η λέξη, για να πάρεις μια ιδέα. Η μέρα περνάει πολύ γρήγορα, με πολλά, πάρα πολλά κι ενδιαφέρονταα να μάθω, το απόγευμα είναι εδώ, βγαίνω έξω να νιώσω τους 0 βαθμούς κελσίου, έχει πέσει η νύχτα, σύντομη βόλτα μέχρι τα ανθοπωλεία, λίγο να θυμηθώ παλιότερες βόλτες στην ίδια πόλη, λίγο να χαζέψω  ένα μαγαζί με πολύ κουλά παιδικά παιχνίδια. Παίρνω το τραμ της επιστροφής.

Για τις δύο μέρες που ακολουθούν, Τρίτη και Τετάρτη, το πρόγραμμα λέει workshop και ο προορισμός λέγεται RAI CONFERENCE CENTRE. Άλλο να στο λέω, και άλλο να το βλέπεις. Νομίζεις ότι είναι μία μετα-μοντέρνα πολυθρόνα, αλλά δεν είναι, νομίζεις ότι είναι διαστημόπλοιο αλλά δεν είναι, είναι το πιο σύγχρονο συνεδριακό κέντρο της Ευρώπης και ένας λόγος για business functions στο άτακτο Άμστερνταμ.

Εδώ τα lunch break είναι καλύτερα από του γραφείου, και το κιλάκι θα το τσιμπήσω πολύ εύκολα. Στο coffee break σερβίρονται μικρά mars, κτλ και η ζημιά είναι αναπόφευκτη. Οι παρουσιάσεις είναι inspiring όπως λέει και το RAI στα ποτήρια του καφέ, και η αισιοδοξία που δίνουν τα …νούμερα και η αποτίμηση της χρονιάς που φεύγει, έκδηλη. Επ’ ευκαιρίας, ανακοινώνουν bonus, στόχους και όλα τα σχετικά, και οι 2 μέρες περνούν με παρουσιάσεις, στοιχεία, pep talk, motivational speeces και τα γνωστά εταιρικά τερτίπια, παραμονών χριστουγέννων. Not bad, not too exciting either.

Οι μέρες περνούν και οι πολυ-κούλτουροι συνεργάτες αρχίζουν και διαμορφώνουν παρεάκια, πολύχρωμα και πολύμορφα, κάνοντας τις μέρες να κυλούν όλο και γοργότερα και τις δραστηριότητες όλο και περισσότερο fun.

Φτάνουμε στην Πέμπτη και σήμερα έχουμε ημι-αργεία κατά το ολλανδικότερον, καθότι το βράδυ ακολουθεί το χριστουγεννιάτικο πάρτυ της εταιρίας, (το ticket-στικεράκι το πήραμε ήδη από τη Δευτέρα), και θα πρέπει να υποδεχτούμε σχετικά ξεκούραστοι τη μεγάλη νύχτα! Σήμερα ο προορισμός λέγεται Dorint Hotel και θα μας πάει το λεωφορείο σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ξενοδοχεία αεροδρομίων… του κόσμου! Ένα θα σου πω, η τοποθεσία απένανατι από το AMSTERDAM FOREST δεν είναι τυχαία. Οι τύποι είναι full on στο SASTAINABILITY και στο FAIR TRADE, έχουν αφιερώσει θεματικό όροφο με δωμάτια αυτής της φιλοσοφίας, και ο σεβασμός τους για το περιβάλλον θέλουν να αποτελέσει food for thought για τον πελάτη χωρίς να επιβάλλουν απαραίτητα την άποψη τους.

Το lunch έχει ξεφύγει τελείως σήμερα, τουλάχιστον 10 διαφορετικά επιδόρπια, μετά από τον βραβευμένο μπουφέ, νομίζω φτάνουν για να αφήσουν την τέλεια τελευταία εντύπωση μετά από ένα εξαίσιο γεύμα.

Θα ξεκλέψω πάλι λίγο χρόνο για να πάω στο κέντρο, να περπατήσω λίγο, να μυρίσω λίγο, να χιονιστώ λίγο. Θα πιώ ένα καφέ με τις δύο σουηδέζες φίλες μου, και θα γυρίσω γρήγορα πίσω να ετοιμαστώ για τη μεγάλη βραδιά! … Τα υπόλοιπα, τα μαντεύεις, 3 ώρες ύπνος, και επιστροφή με hangover από το χιονισμένο Άμστερνταμ, στην ηλιόλουστη Αθήνα. Για να δούμε!!