Πριν επισκεφτώ τη Βαρκελώνη για πρώτη φορά, και κάνοντας το σχετικό ψάξιμο, διάβασα κάπου ότι βασικό must do (τα σιχαίνομαι τα must, και τα πρέπει και τα σχετικά, ειρωνικά τονίζω με πλάγια και έντονα γράμματα) σε αυτό το ταξίδι είναι μια επίσκεψη στο κατάστημα Camper της πόλης. Μα πως είναι δυνατό κάτι τέτοιο!; Στην πόλη του Gaudi, των tapas, του Miro, της ατελείωτης βόλτας στην πολύβουη Rambla και το Bari Gothic, να μου λές να δω ένα κατάστημα με παπούτσια;
Κι όμως, η βόλτα στο Camper άξιζε! Τέτοια είναι η μοναδική άποψη και το στυλ του καταστήματος, που αποτέλεσε μέσα στα τελευταία χρόνια πόλο έλξης για πολλούς τουρίστες, και σύντομα οι έξυπνοι τύποι που βρίσκονται πίσω από όλο αυτό, μας πρόσφεραν το υπέροχο casa camper, ένα boutique hotel, για όσους θέλουν η διαμονή τους στην πόλη να έχει το απαράμυλο στυλ της φίρμας!
Υπό το σλόγκαν “reinvent your reality”, το νέο, ανανεωμένο website της Camper είναι ότι πιο cutting edge στο χώρο του design.
(δες και video)
Το event που πραγματοποίησε η εταιρία στις 12.9 στο Παρίσι, είναι μία από τις πολλές ενέργειες που τρέχουν ενισχύοντας το νέο σλόγκαν Reinvent Your Reality.
Όπως λέει και το δελτίο τύπου, στην ιστοσελίδα:
Όχι την πραγματικότητα με Π κεφαλαίο, ….την καθημερινή σου πραγματικότητα που σε διαμορφώνει, σου δίνει σχήμα! Κοίταξε γύρω σου, δες αυτά που αγαπάς και αυτά που δεν σου αρέσουν…
Τώρα το εύκολο κομμάτι: προσπάθησε να αλλάξεις αυτά που δεν σου αρέσουν. Πως; Mε χιούμορ, δημιουργικότητα, και το δικό σας προσωπικό τρόπο. Αυτή είναι η συνταγή της Camper για να επανεφέυρετε την πραγματικότητα σας! Και πάντα δουλεύει για εμάς!
Πιστό στο στυλ του αγαπημένου brand, το πόρταλ αντανακλά το πάθος για καινοτομία, και το πνεύμα του πειραματισμού που το χαρακτηρίζει.
Το δυνατό κόκκινο χρώμα, σήμα κατατεθέν της φίρμας, ενδυναμώνεται με γραφικά στοιχεία, ενώ καλούμαστε
να ρίξουμε μια ματιά στις νέες συλλογές παπουτσιών (δεν φαντάζεσαι τι σου έχουν ετοιμάσει!!!),
να ενημερωθούμε για ότι νεότερο ετοιμάζει η camper για εμάς (ναι, το βερολίνο δεν μπορούσε να περιμένει, νέο casa camper και στον 2ο πιο τρέντυ ευρωπαϊκό προορισμό),
και φυσικά να αγοράσουμε τα νέα αντικείμενα του πόθου μας.
After nearly two decades writing and recording some of her generation’s most emotionally powerful music, Tori Amos will release her first seasonal album, Midwinter Graces, on November 10 via Universal Republic. A follow up to Tori’s critically acclaimed studio album, Abnormally Attracted to Sin, Midwinter Graces will find Tori reworking and expanding on classic carols as well as developing some of her very own seasonal tracks.
Midwinter Graces is an album that has been in the making for the past 40 years. Raised in the Baltimore area under the watchful eye of her Methodist minister father, Tori grew up playing holiday carols at Sunday services and Christmas Day celebrations in her father’s church. These were the songs that gave a young Tori her first taste of music, and now almost 40 years later Tori gets her own chance to reimagine the classics.
Midwinter Graces Tracklist:
What Child, Nowell
Star of Wonder
A Silent Night with You
Candle: Coventry Carol
Holly, Ivy, and Rose
Harps of Gold
Snow Angel
Jeanette, Isabella
Pink and Glitter
Emmanuel
Winter’s Carol
Our New Year
Το ότι έχω ένα θεματάκι με την Τοri είτε το ξέρεις, είτε το μαντεύεις ή σου το λέω τώρα. Πάντως όταν της συμβαίνει κάτι, θα σου το λέω κι από εδώ, έτσι γιατί είναι κομμάτι του ποιά είμαι, του τι με απασχολεί, του τι μαθαίνω, ακούω, συζητάω.
Αυτήν την φορά, από το σκοτάδι με έβγαλε η φίλη μου η Β. και πολύ πολύ την ευχαριστώ!! Χαμπάρι δεν είχα πάρει! Το ψάχνω λίγο ακόμη και πέφτω πάνω στην κριτική, που έχει πιάσει εντελώς το νόημα. Παραθέτω αμέσως πιο κάτω:
If your immediate thought upon seeing the cover of Midwinter Graces is that Tori Amos might finally have Ascended up her own creative rectum, relax, hold your fire. The photo may have been digitally manipulated to within an inch of all-encompassing soullessness but the heart has not been cut out of her chest, and this is nowhere near the animatronic disaster the sleeve would suggest. First things first: Midwinter Graces is not a Christmas album. It doesn’t mention Christmas once, at least not explicitly by name. Instead it’s a veneration of the winter solstice, which, in the Wiccan tradition, celebrates the rebirth of the Sun, not the birth of the Son, and signifies a return to light after the longest day of the year has elapsed. In a neat/unfortunate parallel, whereas Amos’s recent albums have seemed eternally lengthy, Midwinter Graces nips guilelessly in and out, never outstaying its welcome, and consequently leaves a rosy glow.
Amos has spent a lifetime exploring the perceived divisions between the sacred and the profane, the Christian and the Pagan, or to put it in her terms, “marrying the Marys”. On Midwinter Graces, she takes this preoccupation to its logical (and perhaps most literal) conclusion, stripping back carols commonly regarded as Christian to their pre-evangelised forms, and working in some naturalistically rooted observations of her own. She’s always been a master at the ‘stealth verse’ – remember ‘A Sorta Fairytale’? – so it’s great to hear her injecting a truly alternative perspective into a certifiable classic like ‘Emmanuel’. Indeed, none of the traditional numbers go unmarked by Amos’s red pen. She thinks nothing of editing a lyric or verse here and there to suit her thematic needs, and it’s this return to some of the fearlessness of old that impresses most. And, unlike some of her recent material, there’s never the sense that the message is taking precedent over the music. Only ‘Harps Of Gold’ feels forced in that respect, shoehorning in the chorus of ‘Angels We Have Heard On High’ among nondescript original verses and glossing over the gap with a radio-friendly melody she could have composed in her sleep.
Much more successful is her inventive concatenation of well known carols ‘What Child Is This?’ and ‘The First Noel’ into album opener ‘What Child, Nowell’ (the altered spelling supposedly an ancient artefact). Here she uses harpsichord, sleigh bells and a modest John Philip Shenale orchestral score to sweep seamlessly between the verses of one song to the chorus of the other, as if they were always meant to be a whole. It’s a trick she repeats, though taking a slightly more Burroughsian approach, on ‘Holly, Ivy & Rose’, which excises lyrics from various versions of ‘The Holly & The Ivy’ and 15th century carol ‘Lo, How A Rose E’er Blooming’ and mixes them up. ‘Jeanette, Isabella’, an adaptation of a 16th century French carol, and ‘Star Of Wonder’ (aka ‘We Three Kings’) are substantially rewritten too, the latter being a brilliantly effective melodic and lyrical reinvention that owes much to Shenale’s Eastern-influenced string arrangement.
Seasonal albums are traditionally associated with strong family values, and it seems that solstice albums are no different (it’s not for nothing that Northern Europeans often call the solstice modrenacht, or Mother-Night). Not only does Amos duet with her niece Kelsey Dobyns on a slightly modified, medieval-tinged and brass-laden version of ‘Candle: Conventry Carol’, but her 9 year old daughter Natashya makes an unexpected cameo on ‘Holly, Ivy & Rose’. Amazingly, neither feels misjudged or amateurish. Clearly, Amos has taught her brood well. Of the Amos originals, the big band number ‘Pink & Glitter’ appears to dispense some motherly advice (“You’re surrounded by an army of two who adore you”) as an ode to letting little girls be little girls, while the comparatively unassuming but melodically pretty ‘Snow Angel’ lends a welcome touch of mystery and magic to the childhood experience of winter. Older members of the family also get a look in on the lovers’ ballad ‘A Silent Night With You’ and on the closing ‘Our New Year’, a bittersweet reflection on those who are sadly absent from the table come the festivities of December 31st, with more than a passing nod to Amos’s own brother Michael, similarly commemorated in ‘Toast’ from 2005’s The Beekeeper.
As accomplished as these Amos originals are, it’s her ‘Winter’s Carol’ that really gets the senses tingling. Here she mixes different strands of Pagan beliefs, illustrating an entanglement between the Holly King and the “summer queen” that, regardless of terminology, adheres to the usual changing of the seasons construct. But instead of the ceremonial battle often acted out in Pagan communities, Amos’s queen kisses goodbye to her wintry beau, their twice yearly evening of communion over, inevitably, all too soon. It’s an interesting twist, but that’s not all that makes the song remarkable. Over a tense backdrop of strings and tumbling piano, Amos alternates between a serenely collected vocal and an unhinged, witchy tone, making full use of the horizontal space in a way that will no doubt get the deluded Kate Bush copyist crowd braying louder than ever. Let them gnash their teeth; this is borderline genius.
Still, it can’t really be said that Midwinter Graces is a return to form for Amos. Not because it isn’t a great piece of work, but because her talent never really went away. It just got buried in filler. What this album does return to is a sense of cohesion, which, for an artist as idiosyncratic as Amos, is key to maintaining integrity. This being a festive release, it might not be enough to win back some of her eroding fanbase, but if Amos employs a similar approach to her next ‘proper’ studio album, that is, using a broad palette of instruments but not swamping the piano, the winter of their discontent could be over.
Για κάποια που τραγουδάει “recovering Christians,” (In the Springtime of His Voodoo) η Tori Amos δεν θα ήταν ποτέ η πρώτη τραγουδίστρια που θα σου ερχόταν στο μυαλό για κυκλοφορία χριστουγεννιάτικου άλμπουμ. Αλλά κατορθώνει να κάνει ακριβώς αυτό, με ένα άλμπουμ που τα έχει όλα, και κλασσικές χριστουγεννιάτικες επιτυχίες, ( ”What Child, Nowell”, “Star of Wonder”) κάτω από το πρίσμα της Τοri φυσικά, και νέες συνθέσεις που συμπληρώνουν το track list με lounge-act-at-christmas διάθεση. Ο πρώτος της χριστουγεννιάτικος δίσκος, Midwinter Graces, κυκλοφόρησε μόλις αυτήν την εβδομάδα.
Αν έχεις βαρεθεί τα κάλαντα και τα ίδια και τα ίδια κάθε χριστούγεννα, αυτή είναι η χριστουγεννιάτικη σου σωτηρία, ίσως (αν είσαι και fan, κυρίως), γιατί η φωνή της προσθέτει μια νέα διάσταση στο χριστουγεννιάτικο μουσικό τοπίο.
ή αλλιώς πως να νιώσεις πολύ χαρά, με πολύ απλά βήματα, και χωρίς κόπο.
0) Αναζητώ μια οδό, η opel έχει μεταφερθεί σε μια οδό Κομνηνών στο Ελληνικό, αλλά υπάρχει και Κομνηνών στην Αργυρούπολη… είναι λίγο μπέρδεμα,…, ρωτάώ 2 περαστικούς. Ο πρώτος συμβουλεύτηκε χάρτη για να με εξυπηρετήσει, η δεύτερη ευγενέστατη κυρία, άφησε τον άντρα της να περιμένει στο μπροστινό αυτοκίνητο για να μου εξηγήσει αναλυτικότερα….!
1) Φτάνω στην Κομνηνών και στο συνεργείο να φτιάξω τον καθρέπτη του αυτοκινήτου που κάποιος (με απίστευτη αίσθηση του χιούμορ) αποφάσισε να μου αφαιρέσει εχτές το βράδυ, για να διαπιστώσω ότι κάνει τα μισά χρήματα από όσα είχα φανταστεί.
2) στα starbucks όπου σπεύδω να ευχαριστήσω τον εαυτό μου και να ξοδέψω μερικά από τα έξτρα χρήματα που περίσσεψαν από τον καθρέπτη, διαπιστώνω ότι τα χριστούγεννα ήρθαν στην πόλη.!
3) βγαίνοντας από το κατάστημα με το φρεσκοαλεσμένο christmas blend ανά χείρας πατάω προσεκτικά για να μην πατήσω μια πανέρμορφη πασχαλίτσα, ενώ από δίπλα πετάει μια κίτρινη (απίστευτα έντονο κίτρινο, σαν καρτούν) πεταλουδίτσα! (Υπερπαραγωγή!!)
4) προχωράω ακάθεκτη, και ολίγον χαμογελαστή πλέον, φτάνω στο κατάστημα που σκοπεύω μήνες τώρα να κάνω μια αλλαγή και δεν έχω προκόψει, και λεω από μέσα μου, τώρα εγώ ότι θυμάμαι χαίρομαι, δεν πρόκειται να μου το κάνουν το χατήρι, αλλά ναι, υπάρχει Θεός(!) και η υπεύθυνη στις αλλαγές μου δίνει ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ και μου λέει ότι ΔΕΝ ΛΗΓΕΙ ΠΟΤΕ!!! (Φτάνει να το χρησιμοποποιήσω στο ίδιο κατάστημα της αλυσίδας). Θα το πω, και θα πω και ένα μεγάλο μπράβο, είναι τα ΚΟΣΤΑ ΜΠΟΝΤΑ! Τhank you!
5) έχοντας πια αναθαρήσει ότι ναι, ότι θέλω σήμερα θα γίνει, συνεχίζω με θράσσος σε άλλο κατάστημα του οποίου αυτή τη φορά η τσαντούλα με το δωράκι έχει πια γίνει μέρος αυτού του σπιτιού…, και ναι, η κυρία στο ταμείο αν και διαπιστώνει ότι έχει περάσει διάστημα 2 μηνών και πλέον, με αφήνει να το αλλάξω, όταν δε φτάνω να πληρώσω και ρωτάω αν υπάρχει διαφορά, μου λέει, “ναι, βεβαίως υπάρχει, και μου δίνει πίσω 7 ευρώ!!!!!!!!!!!!! Μπράβο και πάλι και πολλά ευχαριστώ στην κα στα OXFORD που μου έκανε την ζωή πιο εύκολη!
6) πλέον δεν πιστεύω στα μάτια μου, νιώθω σαν τον Jim Carrey στο Truman Show, λέω δεν μπορεί θα έχω φάει κλήση για το παράνομη στάθμευση, ποτέ δεν ξέρεις πια με την δημοτική αστυνομία. Πλησιάζοντας το αυτοκίνητο, βλέπω πράγματι ένα χαρτάκι στο παρμπρίζ,… αλλά είναι ένας ακόμη λόγος να χαμογελάσω(!) …μάρκετινγκ σου λέει ο άλλος! Η κα Σαρρή διαφημίζει το νέο της salon de beaute, και παρακαλώ πολύ ιδού και οι τιμές!
7) Με το ηλίθιο χαμόγελο στα χείλη (για να μην παρεξηγούμαστε, συνήθως είμαι στρίτζω) ανηφορίζω, αυτή τη φορά οδηγώντας, με κατεύθυνση τα lidl και τα marks n spencer. Εννοείται χαμογελάω στον οδηγό που έχει μπλοκάρει όλο το πάρκινγκ στο σούπερ μάρκετ γιατί το βρίσκω ψιλο-αστείο, και γιατί δεν χαλιέμαι πλέον ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ, και εκείνος ανταποδίδει…. σχεδόν όπως στο διαφημιστικό είμαστε, μόνο η μουσικούλα μας λείπει!
Αφού έχω ζήσει την απόλυτη εμπειρία, να μου αρέσω στο δοκιμαστήριο (όχι αυτό δεν παίζει, κάτι μου ρίξανε στον καφέ στα starbucks δεν γίνονται αυτά σου λέω!!!), πηγαίνω στο ταμείο, όπου και ζητάω (ΜΑΘΕ ΝΑ ΖΗΤΑΣ!!! αυτό έπρεπε να έχω βάλει τίτλο, τελικά ΔΟΥΛΕΥΕΙ!!) αν είναι εύκολο να μου δώσουν την κρεμαστούλα, η κοπέλα μου απαντάει αφοπλιστικά, ασφαλώς όσες θέλετε, και βάζει 3-4 κρεμάστρες στην τσάντα με τα ψώνια μου…….
Αν δεις μια χαζοχαρούμενη εκεί έξω, να χαμογελάει, μην την κράξεις, μπορεί απλά να είναι η μέρα της!
Δεν ξέρω πως/που/γιατί/ αλλά για κάποιο λόγο, ή και για κανένα, στις 30/10/2008 ξεκίνησα (όχι δειλά δειλά, αλλά μάλλον με φόρα!) το πείραμα του blogging.
Ένα από τα πρώτα μπλογκ που διάβασα, και ένα από αυτά που ακόμη διαβάζω, ήταν αυτό της Ριτς. http://ritsmas.wordpress.com/
Η αμεσότητα, η σεμνότητα, η αισθητική, και η αντίληψη με γοήτευσαν. Η ανάγνωση, έφερε τον σχολιασμό, και ο σχολιασμός την διαπίστωση της ανάγκης για έκφραση, γραπτή και ανοιχτή προς πάσα κατεύθυνση. Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι πρώτοι “φίλοι” ήρθαν μετά από βόλτα της Ριτς, και ευγενικό σχόλιο για τα καλορίζικα, οι πόρτες άνοιξαν, και ένα νέο μπλογκάκι γεννήθηκε! Από τότε κύλισε ένας χρόνος, με γιορτές και πανηγύρια, αναποδιές και μικρο-χαρές, εθνικές εκλογές και οικονομική κρίση. Ένας χρόνος με νέους φίλους, νέους λόγους να μουρμουρίζω, νέα σχόλια να με κάνουν να χαμογελάω, νέες σκέψεις να με βασανίζουν.
Όταν ξεκίνησα αυτό το ταξίδι, δεν είχα πακετάρει σχεδόν τίποτα μαζί μου. Μόνη αποσκευή, οι κεραίες μου ανοιχτές. Ένα χρόνο μετά, και έχοντας πλεόν ξεπεράσει τη φάση της εμμονής με τα στατιστικά, τα ορθογραφικά λάθη, και τις παρενέργειες των όχι και τόσο θερμών πάντα σχολίων, είμαι ακόμη εδώ (αυτό όχι, δεν το φανταζόμουν!), και κοίτα, πόσα πραγματάκια έχω μαζέψει στις αποσκευές μου! Εύχομαι να’μαστε καλά και να ταξιδεύουμε, πάντα πρώτα με το μυαλό, κι ύστερα και με το σώμα.
Αντλώντας έμπνευση από την vintage αισθητική του ‘60, στην Αμερική τoυ ‘οδηγισμού’ και του κάμπινγκ στην εξοχή, το concept της dear creatures για το φετινό φθινόπωρο, μας βγάζει έξω, στη φύση, με μια νοσταλγική διάθεση, που ταιριάζει με τις λιτές, μίνιμαλ, σχεδόν πουριτανές γραμμές των ρούχων της, και γεύση από ψυχεδελικά 60ς κορίτσια, με μίνι, και ανέμελη διάθεση.
Προς το παρόν έχω ερωτευτεί το concept, και όχι μόνο τα ρούχα, αναμένωντας τη λειτουργία του e-shop.
Σάββατο, πρωί, ψιλόβροχο, βγάζω βόλτα τη μικρή (τετράποδη αδυναμία μου). Είναι η ώρα τέτοια που είναι πολλά χαριτωμένα τετράποδα στο πάρκο. Ξάφνου το μάτι μου πέφτει πάνω σε έναν καλογυμνασμένο – ίσως γοητευτικό, ίσως πολύ gay- μαυροντυμμένο κύριο με φούστα. Προσπαθώ να διακρύνω το εσώρουχο του (δεν ξέρω γιατί, ενστικτωδώς, έτσι όπως έχει σκύψει), αλλά μάταια.
Μα, ναί, τώρα τον αναγνωρίζω! Είναι ο Marc o Jacobs! Πως δεν το σκέφτηκα και νωρίτερα;
Όχι δεν βρίσκομαι στη Νέα Υόρκη, αυτός βρέθηκε καταζητούμενος στο bag that style, το blog που ασχολείται αποκλειστικά με την τσάντα που κρατούν οι επώνυμοι, και ούτε λίγο ούτε πολύ ο κος Jacobs πήρε τους δρόμους με την Birkin του ανά χείρας! Άκουσον – άκουσον!
Για περισσότερους celebs με τσάντες, ΕΔΩ: http://www.bagthatstyle.com/
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟ, ΔΕΣ ΕΔΩ: http://www.bagthatstyle.com/celebrity/marc-jacobs/
Εδώ και μία ολόκληρη δεκαετία, η συνεργασία του Jacobs με τον Γερμανό φωτογράφος Juergen Teller, είχε σαν αποτέλεσμα τη διαμόρφωση και δημιουρηία ενός brand τόσο ισχυρού και ταυτόχρονα μιας απόλυτα μοναδικής οπτικής αισθητικής. Οι δύο τους συνεργάστηκαν τόσο για τις αντρικές όσο και για τις γυναικείες συλλογές του σχεδιαστή, αλλά και στα αξεσουάρ α και φυσικά τα αρώματα.
Η ιδιότυπη, ιδιοσυγρασιακή οπτική γωνία του Teller και η χρήση ασυνήθιστων μοντέλων και διάσημων ανθρώπων σε όχι και τόσο κολλακευτικές πόζες, αποτέλεσε τη μαγιά πάνω στην οποία βασίστηκε η συνταγή της επιτυχημένης αυτής δεκαετούς πορείας. Αντανακλώντας την μοναδικοτητα της μπράντας, επιστρατεύτηκαν πρωτότυπα και ανατρεπτικά μοντέλα όπως η Sofia Coppola, Charlotte Rampling, Meg White, Kim Gordan και Thursten Moore, Michael Stipe, Rufus Wainwright, Harmony Korine, Cindy Sherman, William Eggleston, Samantha Morton, Winona Ryder, Roni Horn, Victoria Beckham and Juergen Teller himself μεταξύ άλλων!
Marc Jacobs Advertising 1998-2009,Eκδόσεις Steidl.
Ξεφύλισσε το ΕΔΩ: http://www.hintmag.com/shelflife/jun09/cover.htm
Πρέπει να το ομολογήσω. Πολλούς φίλους και μη bloggers τους θαυμάζω. Που κατορθώνουν και είναι συνεπείς στο ραντεβού τους, που δεν σωπαίνουν, που δεν το βάζουν κάτω!
Έχω τόσα να σου πω, έχω αναβάλει, έχω λογοκρίνει τόσα, έχω γράψει έχω σβήσει άλλα τόσα, και το χειρότερο, έχω χάσει (γκλουπς) κάποια άρθρα (και δεν τα ξαναγράφω επ΄ουδενεί λόγο, για τον απλούστατο λόγο ότι κάτι που μπορεί να θέλω να σου πω στις 10 Οκτωβρίου, δεν είναι απαραίτητο να θέλω να στο πω και στις 22), έπεσε και η κατάρα των υπολογιστών στη μέση, που να προλάβω.
Σήμερα παρέλαβα τον ριμαδο-hp από το service μετά από 3 εβδομάδες! Εν τω μεταξύ εδώ και 3 εβδομάδες δουλεύω από τον παππού-laptop, με όλες τις συνέπειες αυτού, επέστρεψα στα κόκκινα γυαλιά ηλίου, αφού μου κλέψανε τα πιο αγαπημένα μου και τελευταίο απόκτημα ιδίας μάρκας, κατέβασα τα χειμωνιάτικα, τακτοποίησα τις ντουλάπες, (αυτό δεν είναι project, ίκτερος είναι), έβαλα τα χαλιά, έκανα ορισμένες ενέσεις ανανέωσης στο σπίτι…, λίγο IKEA, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, κάτι έγινε πάλι, για να νιώσουμε καλύτερα, πιο όμορφα, πιο άνετα, ίσως και πιο λειτουργικά. Όπως και να το κάνουμε, το φθινόπωρο είναι πάντα εποχή για το σπίτι, και τις ανάγκες του. Έκανα back up (και στους 2 υπολογιστές παρακαλώ!), αποχαιρέτησα μία εκ των 3 κολλητών (και κουμπάρα πλέον) για το ταξίδι που θα ορίσει την νέα της ζωή (με τις ευχές μου, και με το καλό να ανταμώσουμε πάλι), άνθισαν και πάλι τα γεράνια στο μπαλκόνι, από δίπλα και οι νεοαφηχθείς φίλοι, τα υπέροχα ροζ χρυσάνθεμα μου, τα μεγάλα τα παλιά όχι τα μίνι, προμηθεύτηκα πολύ πρακτικά και όμορφα φορμάκια για κέικ και γλυκά για να είμαι έτοιμη για τα φετινά χριστούγεννα(!), τακτοποίησα όλο το χαρτομάνι/βιβλιομάνι/περιοδικομάνι στην καινούρια μου ραφιέρα που βρήκε τη θέση της πίσω από το γραφείο, άλλαξα όλα τα δώρα γάμου που δεν ήταν και τόσο πολύ της ορέξεως μου και βρήκα χώρο και παρέα για τα υπόλοιπα μέσα στο σπίτι, ξεφορτώθηκα την περιττή κόμη της νύφης, πρόσθεσα κόκκινες πινελιές στο σαλόνι που ήταν πολύ μουντό βρε αδερφέ.
Oι πιο ωραίες ιστορίες που έχεις ακούσει, ξεκινούσαν κάπως έτσι. ‘Μια φορά κι έναν καιρό….’. Το μπλόγκ αυτό δεν αγαπάει τις ψεύτικες ιστορίες και τα παραμύθια (αν και βαθιά μέσα του ονειρεύεται τη μέρα που θα λέει και παιδικά παραμύθια) είναι αυτοβιογραφικό και εγωκεντρικό, ωστόσο, αγαπάει την ανανέωση, την εξέλιξη, και τις μικρές και μεγάλες αλλαγές που βοηθούν την γράφουσα να κρατάει τα spirits higher και τα χαμόγελα wider.
Επιτέλους, να ισιώσει λίγο η πλάτη μας, να βρει το σώμα τη σωστή του στάση, να γίνει το κρεβάτι σημείο συνάντησης και χαλάρωσης, ηρεμίας και έντασης (μόνο σεξουαλικής, οι άλλες εντάσεις παρακαλούνται όπως παραμείνουν εκτός συνόρων υπνοδωματίου), ξεκούρασης και τρυφερότητας.
Γυρίζω τους δρόμους σε αναζήτηση του νέου καταφυγίου των ονείρων μου. Έλα να σου δείξω!
Μία από τις πιο ευχάριστες πρόσφατες έρευνες μου στο διαδίκτυο, ξεκίνησε από την πραγματική ανάγκη να τακτοποιήσω σε ένα άλμπουμ τις φωτογραφίες του γάμου μου.
Ο καιρός πέρασε από τότε, η ζωή συνεχίστηκε, και τα λοιπά αλλά μέχρι να τις πάρω στα χέρια μου τυπωμένες χρειάστηκε να πάω διακοπές, να γυρίσω από τις διακοπές, να έρθω στα ίσα μου, να διαλέξω ποιες προτιμώ, να εκτυπωθούν, να τις παραλάβω. Ουφ, πάει και αυτό, και ξαφνικά διαπιστώνω ότι δεν μου αρέσουν τα άλμπουμ στα καταστήματα, ότι παρόλο που δεν μου αρέσουν δεν έχω ούτε την όρεξη ούτε τον χρόνο να το πολύ-ψάξω στην αθηναϊκή αγορά… και να μη σου τα πολυλογώ, καταλήγω στο αγαπημένο etsy.com.
Καθώς ένας καινούριος κόσμος ανοίγεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου, από υπέροχα σχέδια, χρώματα, μοτίβα, ανακαλύπτω μια τύπισσα η οποία υπογράφει τα designs, ονόματι Amy Butler. H κα Βutler όχι μόνο έχει ταλέντο, αλλά έχει και εμπορικό μυαλό. Τα σχέδια της γίνονται υφάσματα, χαλιά, είδη γραφικής ύλης, τσάντες, και ότι άλλο βάζει ο νους σου, ενώ φυσικά πωλούνται χονδρική στους etsy-δες και λιανική στους υπόλοιπους από εμάς με τα άχρηστα χεράκια.
Εδω βλέπεις τα άλμπουμ φωτογραφιών που φτιάχνει η Creatively Kept, ντύνωντας τα με τα υπέροχα υφάσματα της Amy.
Επειδή όμως δεν μπορώ να σε αφήσω έτσι, θα σου δείξω και ολίγα από τα απίστευτα χαλιά της, τσαντικά, χαρτικά κτλ κτλ, γιατί δεν μπορώ, έχω φάει τρελό κόλλημα!!!
Ξεκινάω μαλακά, μαλακά, με τα υπέροχα τετραδιάκια! Θέλω να πάω σχολείο ΤΩΡΑ!!
Συνεχίζω με girly διάθεση, με λίγο πιο αγαπημένες εμμονές, κοινώς γυναικείες τσάντες.
Πάμε προς το σπίτι, και εκεί, το όριο είναι η φαντασία!
Διακοσμητικά, κουρτίνες, λευκά είδη, ταπετσαρίες, χαλιά, όλα γίνονται, όμορφα, κοριτσίστικα, miss-petticot-ίστικα, αισιόδοξα και χαρούμενα!
100% organic!
για κάποιο λόγο η νέα κολεξιόν υφασμάτων φέρει την ονομασία, love, γιατί άραγε,…;
Είτε είμαστε γονείς, είτε νονοί, είτε δάσκαλοι, είτε τίποτα από όλα αυτά, έχουμε πάρει μυρωδιά. Έχουμε καταλάβει ότι τα πιτσιρίκια σήμερα είναι βελτιωμένης εκδοχής.
Ότι πως να το πω, είναι σαίνια, είναι μέσα σε όλα, είναι με τα μπούνια στην τεχνολογία. Γεννημένα σε καιρούς information overload, απορροφούν και επεξεργάζονται την πληροφορία γρήγορα, κατανοούν τις νέες τεχνολογίες άμεσα, και τελικά, μας αφήνουν να τα κοιτάμε σαν χαζεμένοι.
Μερικά πιτσιρίκια χάνουν τον καιρό τους στο facebook. (Eδώ που τα λέμε, και πολλοί ενήλικες κάνουν το ίδιο).
Άλλα γνωρίζουν ύποπτους και μη αγνώστους στα chatrooms.
Μερικά άλλα πιτσιρίκια επιμορφώνονται με xxx υλικό.
Άλλα πάλι τιτιβίζουν σαχλαμάρες στο twitter, ή πουλάνε τρέλα στο myspace.
Όποιο κι αν είναι το …κουσούρι τους, επικοινωνούν, μιλάνε, εκφράζονται, δηλώνον το παρόν, και κυρίως αναζητούν μια μορφή συνύπαρξης, ομαδικότητας, επαφής, μέσα σε ένα κατ’ εξοχήν ατομικό, μοναχικό κόσμο.
Η Tavi Williams (Style Rookie) είναι ένα τέτοιο πιτσιρίκι.
Μία από τις διασημότερες fashion bloggers είναι μόλις 13 χρόνων, είναι πρώτη θέση σε όλα τα fashion shows, δίπλα σε celebrities και fashionistas, στυλίστες και wanna-bes.
Tiny 13 year old dork that sits inside all day wearing awkward jackets and pretty hats. Scatters black petals on Rei Kawakubo’s doorsteps and serenades her in rap. I have no where near 4 million readers. Rather cynical and cute as a drained rat. In a sewer. Farting. And spitting out guts.
…κάπως έτσι περιγράφει η ίδια τον εαυτό της, στο απίστευτο μπλογκ της, τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, είναι μέσα άλλοι 159 (!!) αναγνώστες της και το ψαχουλεύουν.
Η μικρή έχει άποψη, ταλέντο, οπτική, πάθος, ορμή, φόρα και είναι μόλις 13. Ο κόσμος της μόδας σίγουρα περιμένει πολλά, πάρα πολλά από την εκκεντρική μικρή, που αγαπάει τα μποτάκια, τα καπέλα και κάθε είδους αξεσουάρ που υπογραμμίζουν τη σοφιστικέ προσωπικότητα της!
Μετά από μεγάλες αναβολές, καθυστερήσεις, χρονοτριβές, και άλλα λοιπά συνώνυμα που αφορούν χρόνο, φόβο, και συνδυασμό των δύο, ήρθε η ώρα!
Δεν ξέρω ακόμη σε ποιόν απευθύνομαι, δεν έχω αποφασίσει, οπότε και το περιεχόμενο δεν έχει καθοριστεί, αλλά σίγουρα θα περιλαμβάνει πολλά από αυτά που κατά καιρούς με απασχολούν και τα οποία δεν κουράζομαι να αναλύω διεξοδικά στις συναναστροφές, και στα emails, ή στα λιγοστά πλέον τηλεφωνήματα... (εγώ δεν κουράζομαι για να εξηγούμαστε, οι άλλοι μπορεί και να γίνονται κομμάτια, αυτό δεν το ξέρω)
Επειδή ο χρόνος είναι εχθρός, και επειδή σπούδασα και οικονομικά τρομάρα μου, θα τα λέω μια από εδώ, και τέρμα. Δεν συμφέρει αλλιώς. Θέλω τόσα να κάνω στις 24 ώρες και έχω και αυτήν την ανάγκη να εκφράσω την άποψη μου για το ένα και το άλλο... (παλιό κουσούρι αυτό, μεγαλώνοντας απλά μαθαίνεις να ζεις μ' αυτά)
...από την ανακύκλωση μέχρι την καλύτερη δίαιτα, από τις συναυλίες με το λάθος crowd μέχρι τις ειδήσεις του τρόμου από τα κανάλια, από τις εναλλακτικές συνταγές που παλεύω τελευταία στην κουζίνα μου μέχρι τον τελευταίο έρωτα με τον ανηψιό μου...
έχω τόσα να πω και θα τα λέω από εδώ. Είπαμε, οικονομία και τάξη... και γιατί όχι, να μπορώ να ανατρέξω ίσως κάποτε, αφού η μνήμη μου με βοηθάει να θυμάμαι τα τηλέφωνα των συμμαθητών του δημοτικού, αλλά όχι τι έφαγα εχτές, δεν είν' κακό. Θα δείξει!
ΡΟΛΑΝ ΜΠΑΡΤ, “ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΡΩΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ”
Η εξορία είναι το φαντασιακό. Το ερωτικό πάθος έιναι ένα παραλήρημα, αλλά το παραλήρημα αυτό δεν ξενίζει κανέναν: όλος ο κόσμος μιλάει γι' αυτό, έχει πια εξημερωθεί.
Εκείνο που είναι αινιγματικό είναι η απώλεια του παραληρήματος: που επιστρέφεις τότε;
Αφού έχω ζήσει την απόλυτη εμπειρία, να μου αρέσω στο δοκιμαστήριο (όχι αυτό δεν παίζει, κάτι μου ρίξανε στον καφέ στα starbucks δεν γίνονται αυτά σου λέω!!!), πηγαίνω στο ταμείο, όπου και ζητάω (ΜΑΘΕ ΝΑ ΖΗΤΑΣ!!! αυτό έπρεπε να έχω βάλει τίτλο, τελικά ΔΟΥΛΕΥΕΙ!!) αν είναι εύκολο να μου δώσουν την κρεμαστούλα, η κοπέλα μου απαντάει αφοπλιστικά, ασφαλώς όσες θέλετε, και βάζει 3-4 κρεμάστρες στην τσάντα με τα ψώνια μου…….
Σάββατο, πρωί, ψιλόβροχο, βγάζω βόλτα τη μικρή (τετράποδη αδυναμία μου). Είναι η ώρα τέτοια που είναι πολλά χαριτωμένα τετράποδα στο πάρκο. Ξάφνου το μάτι μου πέφτει πάνω σε έναν καλογυμνασμένο – ίσως γοητευτικό, ίσως πολύ gay- μαυροντυμμένο κύριο με φούστα. Προσπαθώ να διακρύνω το εσώρουχο του (δεν ξέρω γιατί, ενστικτωδώς, έτσι όπως έχει σκύψει), αλλά μάταια.
