Σάββατο στο Περού, το βάφτισε έτσι ο Π. και από τότε κόλλησε, μια γειτονιά κάπου στην Άνω Γλυφάδα, πολύ άνω όμως, το βουνό πιάτο, στην οποία διαμένουμε εδώ και μερικά χρόνια. Σημερα δεν θα παίξω κυνηγητό ούτε κρυφτό με το ρολόι. Θα αφήσω τη μέρα να τσουλήσει.
Εχει πάει 10, ακούω τον άγγλο ασθενή να τσατάρει με τη Μπιζού σχετικά με την πρωινή της βόλτα, δεν ακούω ξυπνητήρια, είναι Σάββατο! Θέλω να κοιμηθώ λίγο ακόμη…
Το πρωινό ντουζ είναι χορταστικό. Το ανοίγω φουλ στο ζεστό, στέκομαι από κάτω και αφήνω το νερό να με ξυπνήσει με το δικό του μοναδικό τρόπο. Τυλίγομαι σε φρεσκοσιδερωμένες αφράτες πετσέτες. Επιτέλους φίλη με το χρόνο!
Οι μάμας και πάπας εκδρομεύουν κάπου με χιόνια και τζάκια, και η σκέψη φεύγει φευγαλέα στο πρωινό τους, στις σπιτικές μαρμελάδες και τα κέικ, στην ομορφιά που περνάει μπροστά από τα μάτια τους, κλείνω τα μάτια, το νερό παίρνει την κούραση από πάνω μου και ενώ με ζεσταίνει φαντάζομαι το ζεστό χρώμα από ένα κούτσουρο που σιγοκαίει σε ένα τζάκι.
Σιγοπίνω το καφεδάκι μου. Καφεδάκι τρόπος του λέγειν. Τριπλό εσπρέσσο, όπως κάθε σάββατο, και θα με συντροφεύει για πολλή ώρα. Όμως προς το παρόν είναι ζεστό και πιάνω το φλυτζάνι σφιχτά με τα δυό μου χέρια.
Παιδεύω ακόμη το ίδιο βιβλίο εδώ και εβδομάδες, θέλω να το τελειώσω. ‘Εχω βάλει στο μάτι το επόμενο, το κοιτάω στο ράφι και με κοιτάει κι αυτό, μέρες τώρα, μιλάμε για τρελό φλερτ, αλλά δύσκολο το βλέπω. Το μυαλό μου πετάγεται αριστερά δεξιά, γυρίζω τις σελίδες και μετά πάλι πίσω, τις διαβάζω ξανά και ξανά, προσπαθώντας να απορροφήσω την πληροφορία…
Στέλνω μηνύματα από το κινητό, που δεν περιμένουν απάντηση.
Θα πάρω λουλούδια για το βάζο!
Παίρνω δρόμο, κατευθύνομαι προς last chance sales spree & Βασιλόπουλος και του πουλιού το γάλα συνδυασμό. Έχει κίνηση, έχει ψιλόβροχο, έχει τόσο ωραία μελαγχολική μέρα…! Anyway, δεν χαλιέμαι με τους κυριούληδες που πάνε ανάποδα στο μονόδρομο, τι τα θες, δεν βάζει μυαλό ο Αθηναίος, κακός χαμός στο Βασιλόπουλο - ΑΚΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ!!
“Παρακαλείται ο κύριος/κυρία που έχει κατά λάθος πάρει το καρότσι άλλου κύριου/κυρίας να το αφήσει σε ένα από τα ταμεία του καταστήματος.”
Και το πουλί και το γάλα, είναι όλοι εδώ, άκουσα 5 γλώσσες στο κατάστημα (πολύ γουστάρω!), τα πήρα ΟΛΑ, και αυτά της λίστας και τα άλλα, τα άσχετα, ταμείο, τέλος.
Τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα στο sales κομμάτι της βόλτας μου. Παπούτσια αθλητικά στο νούμερο μου γιοκ. 5 ζευγάρια ζήτησα, 5 όχι πήρα. Καλά θα μου πείς, τώρα το θυμήθηκες εσύ; Έ και δίκιο θα έχεις. Οι εκπτώσεις έχουν φτάσει πια το 70–80% και όπως είναι φυσικό επόμενο η ποικιλία δεν έιναι εδώ πιά. Βρήκα όμως κάτι απίστευτα χαριτωμένα puma 25 νουμερο για τον ανιψουλίνι! Με γειά του!! Φανέλες για τον άγγλο ασθενή δεν βρίσκω, ζήτησε ρητά HANES, όπως με διαβεβαίωσε η υπάλληλος όμως, “το εργοστάσιο της HANES έκλεισε. Άν θέλετε όμως, έχουμε Calvin Klein”¨.
Οικονομική κρίση λέγεται. Στη γειτονιά κατέβασε ρολά η κάβα και το φυτώριο. Αναμένεται και συνέχεια.
